روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٣٠
ابيات « مثنوى » در فتوّت و اخلاص أمير المؤمنين عليه السّلام
چون مرا سوى أجل عشق و هواست * نَهىِ لا تُلْقوا بِأيْديكُمْ مراست
زانكه نهى از دانهء شيرين بود * تلخ را خود نهى حاجت كى شود
دانه‌اى كش تلخ باشد مغز و پوست * تلخى و مكروهيش خود نهى اوست
دانهء مردن مرا شيرين شده است * بَلْ هُم أحْيآءٌ پى من آمده است
اقْتُلونى يا ثِقاتى لائِماً * إنَّ فى قَتْلى حَياتى دآئِمًا
إنَّ فى مَوْتى حَياتى يا فَتَى * كَمْ افارِقْ مَوْطِنى حَتَّى مَتَى ؟
فُرْقَتى « 1 » لَوْ لَمْ تَكُنْ فى ذى السُّكونْ * لَمْ يَقُلْ إنّا إلَيْهِ رَاجِعُونْ
راجع آن باشد كه باز آيد به شهر * سوى وحدت آيد از تفريق دهر
اين سخن پايان ندارد چاكرم * چون شنيد اين سِر ز سيّد گشت خَم
افتادن ركابدار بر پاى أمير المؤمنين علىّ عليه السّلام كه اى أمير
مرا بكش ، و از اين بَليّه بِرهان
!
باز آمد « 2 » كاى على زودم بكش * تا نبينم آن دم و وقت ترُش
من حلالت ميكنم خونم بريز * تا نبيند چشم من آن رستخيز
گفتم ار هر ذرّه‌اى خونى شود * خنجر اندر كف به قصد تو بود
يكسر مو از تو نتواند بريد * چون قلم بر تو چنين خطّى كشيد
ليك بى غم شو شفيع تو منم * خواجهء روحم نه مملوك تنم
( 1 ) ميگويد : اگر مفارقت من از عالم ديگر در اين سكون و قرار در اين جهان نبود ، خداى تعالى نمىفرمود : بگوئيد : إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ، يعنى ما براى خدائيم و ما سوى وى باز ميگرديم . زيرا كه رجوع آن بود كه از جائى آمده باشند كه بدانجا باز گردند . فرج الله الحسينى ( تعليقه ) ( 2 ) در نسخه بدل آمده است : آمد و در خاك پيشم اوفتاد * دم به دم در پاى من سر مىنهاد