روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٢٧

ابيات « مثنوى » در فتوّت و اخلاص أمير المؤمنين عليه السّلام

هفت أختر هر جنين را مدّتى * مىكند اى جان به نوبت خدمتى

تا ميرسد به اينجا كه ميگويد :

بازگو اى باز پر افروخته * با شه و با ساعدش آموخته

بازگو اى باز عنقاگير شاه * اى سپاه اشكن به خود ، نى با سپاه

امّت وَحْدى يكىّ و صد هزار * بازگو اى بنده بازت را شكار

در محلّ قهر ، اين رحمت ز چيست ؟ * اژدها را دست دادن كار كيست ؟

جواب گفتن علىّ عليه السّلام كه سبب شمشير افكندن

چه بود در آن حال

گفت : من تيغ از پى حقّ ميزنم * بندهء حقّم نه مأمور تنم

شير حقّم نيستم شير هوا * فعل من بر دين من باشد گوا

من چو تيغم و آن زننده آفتاب * ما رَمَيْتُ إذْ رَمَيْتُ در حِراب « 1 »

رخت خود را من ز رَه برداشتم * غير حقّ را من عدم انگاشتم

من چو تيغم پُر گهرهاى وصال * زنده گردانم نه كشته در قتال

سايه‌ام من كدخدايم آفتاب * حاجبم من نيستم او را حجاب

خون نپوشد گوهر تيغ مرا * باد از جا كى برد ميغ مرا

كَه نيم كوهم ز صبر و حلم و داد * كوه را كى در ربايد تند باد

آنكه از بادى رود از جا خَسى است * زانكه باد ناموافق خود بسى است

باد خشم و باد شهوت باد آز * برد او را كه نبود اهل نياز

باد كِبر و باد عُجب و باد خِلم « 2 » * برد او را كه نبود از اهل علم

كوهم و هستىّ من بنياد اوست * ور شوم چون كاه بادم باد اوست

( 1 ) حِراب : جنگ و رزم است . ( تعليقه ) ( 2 ) خلم : غضب و سبكسرى است . ( تعليقه )