روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٢٦

ابيات « مثنوى » در فتوّت و اخلاص أمير المؤمنين عليه السّلام

خَدو انداختن خَصم بر روى أمير المؤمنين علىّ عليه السّلام

و انداختن آن حضرت شمشير را از دست

از على آموز اخلاص عمل * شير حقّ را دان منزّه از دَغَل

در غزا « 1 » بر پهلوانى دست يافت * زود شمشيرى بر آورد و شتافت

او خَدو « 2 » انداخت بر روى علىّ * افتخار هر نبىّ و هر ولىّ

او خَدو انداخت بر روئى كه ماه * سجده آرد پيش او در سجده‌گاه

در زمان انداخت شمشير آن على * كرد او اندر غزايش كاهلى

گشت حيران آن مبارز زين عمل * از نمودن عفو و رحم بى محلّ

گفت بر من تيغ تيز افراشتى * از چه افكندى مرا بگذاشتى ؟ !

آن چه ديدى بهتر از پيكار من * تا شدى تو سست در اشكار من

آن چه ديدى كه چنان خشمت نشست * تا چنين برقى نمود و باز جست

آن چه ديدى كه مرا زان عكسِ ديد * در دل و جان شعله‌اى آمد پديد

آن چه ديدى بهتر از كون و مكان * كه به از جان بود و بخشيديم جان

در شَجاعت شير ربّانيستى * در مُروّت خود كه داند كيستى ؟ !

مولانا مفصّلًا شعر را ادامه ميدهد تا ميرسد به اينجا كه :

سؤال كردن آن كافر از آن حضرت كه : چون بر من ظفر

يافتى ، چرا از قتل من إعراض فرمودى و مرا نكشتى ؟ !

پس بگفت آن نو مسلمانِ ولىّ * از سر مستى و لذّت با علىّ

كه بفرما يا أمير المؤمنين * تا بجنبد جان به تن همچون جنين

( 1 ) غزا جنگ و جدال است ( 2 ) . خُدو و خَيُو هر دو به معنى آب دهان است