روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ١٥

عدم قدرت مصنّف بر شرح احوال و بيان مدارج و معارج حدّاد

و يا در آنجا كه ميفرمايد :

گرچه تفسير زبان روشنگر است * ليك عشقِ بى زبان روشن‌تر است

چون قلم اندر نوشتن مىشتافت * چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت

چون سخن در وصف اين حالت رسيد * هم قلم بشكست و هم كاغذ دريد

عقل در شرحش چو خَر در گل بخفت * شرح عشق و عاشقى هم عشق گفت

آفتاب آمد دليل آفتاب * گر دليلت بايد از وى رو متاب

از وى ار سايه نشانى ميدهد * شمس هر دم نور جانى ميدهد

سايه خواب آرد ترا هم چون سَمَر « 1 » * چون برآيد شمس ، انْشَقَّ الْقَمَر

خود غريبى در جهان چون شمس نيست * شمس جان باقئى كش أمْس نيست

شمس در خارج اگرچه هست فرد * مثل او هم مىتوان تصوير كرد

ليك شمسى كه از او شد هست اثير * نبْودش در ذهن و در خارج نظير

( 1 ) سَمَر يعنى افسانه . ( تعليقه )