روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) (فارسى) — الصفحة ٥٠٣

قرائت حضرت حدّاد اشعارى را كه مرحوم قاضى براى ايشان مىخوانده‌اند

قَدْ كَلَّ لِسانى صِفَةُ الدّارِ بِتَجْريدْ * فى فَضْلِ صِفاتٍ وَ لَقَدْ طالَ بِتَحْميدْ

مِن مُقْلَةِ قَلْبى فَأَرَى نورَكَ تَوْحيدْ * چون در همه جا عكس رخ يار توان ديد

ديوانه منم من كه روم خانه به خانه

لا مَطْلَبَ إلّا وَ بِأَيْديكَ مُشَيَّدْ * لا مُفْضِلَ إلّا وَ بِنُعْماكَ مُقَيَّدْ

لا مُفْضِلَ إيّاكَ وَ لا غَيْرَكَ ذُو الْيَدْ * هر كس به زبانى صفت حمد تو گويد

بلبل به نوا خوانى و قمرى به ترانه

لا مَطْلَبَ لى غَيْرُكَ لا وَ الَّذى يوجِدْ * إنْ اتْهِمُ أوْ أُشِئمُ أوْ اعْرِقُ انْجِدْ

لِلْفَوْزِ إلَى وَصْلِكَ يا مَنْ هُوَ مُنْجِدْ * گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد

يعنى كه تو را مىطلبم خانه به خانه

« 1 »

و از جمله اين رباعى را ميخواندند :

أقُول زَيْدٌ وَ زَيْدٌ لَسْتُ أعْرِفُهُ * وَ إنَّما هُوَ قَوْلٌ أنتَ مَعْناهُ

وَ كَمْ ذَكَرْتُ حَديثاً لَا اكْتِراثَ بِهِ * حَتَّى يَجُرُّ إلَى ذِكْراكَ ذِكْراهُ « 2 »

و از جمله اين بيت را :

كَبُرَتْ هِمَّةُ عَبْدٍ طَمَعَتْ فِى أنْ يَرَاكا * أ وَ ما حَسْبُ لِعَيْنٍ أنْ تَرَى مَنْ قَدْ رَآكا « 3 »

( 1 ) از جمله ابيات مخمّسى است در استقبال غزل منسوب به هلالى يا خيالى كه شيخ بهاء الدّين عاملى نيز در اشعار مشهورهء خود به استقبال آن رفته است . ( م ) ( 2 ) « من كلمهء زَيْد را بر زبان مىآورم ، درحالىكه من هيچگاه زيد را نشناخته‌ام ؛ و اين كلمه گفتارى است كه تو معنى و مفهوم و مراد از آن هستى ! و چه بسيار مطالب و حكاياتى را ذكر كرده‌ام كه ابداً بدانها اعتنا نداشته‌ام ؛ و منظور و مقصودم از ذكر آنها اين بوده است كه ذكر آنها مرا به ذكر تو بكشاند و منجرّ به گفتگو و سخن از تو گردد . » ( 3 ) « بزرگ است همّت و توانائى بنده‌اى كه طمع در آن بندد كه تو را ببيند ! آيا اين مقدار براى ديدگان بنده كفايت نمىكند كه ببيند كسى را كه وى تو را ديده است ؟ ! »