شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — الصفحة ٧٢
سخن على عليه السلام با ربيع
سخن على عليه السلام با ربيع
سخن على عليه السلام با ربيع
ربيع بن زياد كه از صحابهء آن بزرگوار بود تيرى بر پيشانىاش رسيد و در اثر آن جراحتى سخت برداشت . هر سال بعد از بهبودى كوتاه ، عود مىكرد . مولاى متقيان عليه السلام هنگام عيادت او در منزل وسيعى كه در بصره داشت به او فرمود : حياط به اين وسعت را براى چه مىخواهى ؟ ! در حالى كه در آخرت به حياط وسيع‌ترى محتاج‌تر خواهى بود .
آرى ، اگر توانستى با دارا بودن حياط وسيع به هدفى در آخرت برسى چه بهتر و آن در صورتى است كه با مهمان‌دارى و صله و پيوند كردن با خويشاوندان و رساندن حقوق به صاحبانشان به آخرت هم برسى . « 1 »
دقت كنيد على نفرمود : بزرگى خانه نعمت نيست . ربيع وقتى كه اين كلمات را شنيد فهميد كه دارا بودن حياط بزرگ در صورتى خوب نيست كه مايهء غفلت و فراموشى آخرت و اعمال نيكو باشد ، نه به‌طور كلى . بدين جهت عرض كرد : يا اميرالمؤمنين ! از دست برادرم عاصم به تو شكايت مىكنم . فرمود چرا ؟ عرض كرد : چون به كلى از دنيا اعراض كرده و به يك عبا اكتفا نموده است . فرمود : « او را حاضر سازيد » . عاصم را حاضر كردند . حضرت در مقام توبيخ فرمود : اى دشمن حقير و زبون نفس خود ! خبيث ( شيطان ) تو را سر در گم كرده . به عيال و همسر و فرزندانت رحم نمىكنى ؟ بدن و همسرت بر تو حقى دارند . آيا خيال مىكنى خداوند با اين كه ميل نداشت از طيبات دنيا استفاده نمايى آنها را بر تو حلال كرد ؟ تو زبون‌تر و پست‌تر از آنى كه خدا به ملاحظهء تو بر خلاف ارادهء خود امرى را اظهار نمايد .
عرض كرد : يا اميرالمؤمنين ! چرا خودت در لباس و غذا چنين به خود سخت مىگيرى ؟
فرمود : من با تو فرق بسيار دارم . من پيشواى امتى هستم كه هنوز در آن مستمندان و بيچارگان زياد هستند . من زندگى خود را تا سر حد زندگى آنها فرو مىآورم تا تنگدستى ،
( 1 ) . ما تَصنعُ بسعة هذه الدارِ في الدنيا ، أَما أنت في الآخرة لبيت أحوج . و بلى إِن شئتَ بلغتَ بها الآخرة تقوى فيها الضيفَ و تصل فيها الرحمَ و تطلع منها الحقوقَ مطالعها فإذاً أنت قد بلغت بها الآخرة .