شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — الصفحة ٥٥٥

جان فشانىهاى انصار

در حمايت از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نداشتند . اگر مدينه جايگاه انصار نبود هرگز پناه گاهى براى مهاجران نبود . در افتخار آنان روز « حمراء الأسد » كافى است . روزى كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله آنان را پس از شكست در جنگ احد و به شهادت رسيدن گروهى از انصار به پايدارى در برابر قريش به خارج مدينه دعوت كرد با اين كه همگى در جنگ جراحت برداشته بودند ، در مقابله با قريش حماسه‌ها آفريدند و با اين كه هم چنان خون از جراحت‌ها مىريخت ، آن دلاوران چون شير گرسنه كه به شكار خود حمله ور مىشود به دشمن حمله كردند و چه بسيار از اين روزهاى پرافتخار در تاريخ آنان ثبت شده است . . . .

آن‌گاه چنين ادامه مىدهد :

انصار بودند كه مىگفتند :

لولا عَليّ بن أبيطالبٍ - صلوات اللّه عليه - في المهاجرينَ لأَبيْنا لأنفسنا أن يُذكَر المهاجرونَ معنا أو أن يَقرنوا بنا و لكن رُبّ واحدٍ كألفٍ بل أُلوف

؛ اگر على بن ابىطالب - صلوات اللّه عليه - در ميان مهاجران نبود ، ما هرگز زير بار اين كه مهاجران را همدوش ما نام ببرند نمىرفتيم و يا در رديف ما به شمار آيند ؛ اما چه بسا يك تن با هزار ياهزاران برابرى مىكند .

بعد ابياتى را از وزير مغربى در مدح انصار نقل مىكند :

إنّ الّذي أَرسى دعائم أَحمد * وَ عَلَا بدَعْوتِهِ عَلى كَيوانِ

أبناء قيلة و ارثوا شرف العلى * و عَراعِر الأقيال من قَحْطانِ

بسيوفهم يوم الوَغى و أكفّهم * صَرَبَتْ مصاعب مُلكه بجران

لولا مَصارِعُهم و صِدقُ قِراعِهم * خرّت عروش الدين لِلأَذْقانِ

برپاكنندهء پايه‌هاى نهضت محمدى صلى الله عليه و آله و رسانندهء دعوتش به ستارهء كيوان ( زحل ) ، فرزندان قيله ( انصار ) بودند . آنان وارثان شرافت و بزرگى ، و بزرگان شرافتمند قحطان هستند . ( جد اعلاى عرب و اوّلين ناطق به زبان عرب ) . با شمشيرهاى آنان در روز جنگ و به دست آنان دشوارىهاى نهضتش به سهولت گراييد . اگر نبود شهادت‌طلبى و شمشيرزدن‌هاى آنان از روى صدق و صفا ، حتماً پايه‌هاى دين فرو مىريخت . « 1 »

( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 20 ، ص 184 .