شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — الصفحة ٥١٧
امامت امرى ملكوتى
ديگر : غير ظالم در تمام عمر و ظالم در اوّل عمر نه در آخر عمر . خدا فرموده ، عهد من به ظالم ؛ يعنى كسى كه در اوّل عمر ظالم بوده و در آخر نبوده نمىرسد . پس امامت به آن كه در همهء عمر هيچ وقت ظالم نبوده ، مىرسد .
پس از بيان فوق ، مطالب زير به دست مىآيد :
امامت منصب الهى است و امام بايد معصوم و تأييد شده از جانب خداوند باشد ، و امام ، ولايت و هدايت تكوينى بر ديگران را دارد و اعمال مردم از نظر آن بزرگوار پنهان نيست ؛ امام هادىِ بدون مهتدى است ؛ كسى كه واجد اين مراتب باشد ، بالطبع پاسخ‌گوى نياز معاش و معاد مردم خواهد بود . « 1 »
اينك كه ثابت شد منصب امامت در كمال رفعت و عظمت است ، و امام حتى در كمترين زمانى اصلًا به شرك يا گناه ديگر متلبس نمىگردد ، بعد از رسول اكرم صلى الله عليه و آله چنين شخصى نمىتواند به جز همان شخصى باشد كه در روز غدير و صدها مورد ديگر تعيين فرموده است . پس كنار زدن چنين شخصى كه منصوص از طرف خداست و آوردن كسانى كه سابقهء بت پرستى آنان مشخص است و در موارد متعدد از بديهىترين مسائل دينى عاجز بوده‌اند ، به معناى پشت سر گذاشتن كامل قرآن و رجوع به جاهليت است كه صديقهء طاهره عليها السلام به آن اشاره فرمود .
جهت توضيح بيشتر در اين مورد ، خوانندگان محترم را به كتاب مستطاب الغدير تأليف علّامهء امينى - رضوان اللّه عليه - ارجاع مىدهيم . ولى از باب نمونه به داستانى كه زمخشرى در كشاف آورده بسنده مىكنيم :
از ابوبكر دربارهء معناى « ابّ » كه در آيهء شريفهء « وَفاكِهَةً وَأَبّاً » « 2 » آمده سؤال شد ؟ در جواب گفت : كدام آسمان به سر من سايه مىاندازد و كدام زمين مرا بر روى خود حمل مىكند ، اگر من در كتاب خدا بدون دانش سخن بگويم ؟ « 3 »
( 1 ) . الميزان ، ج 1 ، ص 273 - 279 . ( 2 ) . عبس ( 80 ) آيهء 31 . ( 3 ) . كشاف ، ج 3 .