شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — الصفحة ٢٨٤

هدف از قدم نهادن انسان به اين كرهء خاكى

هدف از قدم نهادن انسان به اين كرهء خاكى

هدف از قدم نهادن انسان به اين كرهء خاكى

قرآن كريم مىفرمايد : « وَما خَلَقْتُ الجِنَّ وَالإِنْسَ إِلّا لِيَعْبُدُونِ » ؛ « 1 » جن و انس را نيافريدم مگر براى اين كه آنان عبادت كنند . قرآن كريم هدف از آمدن به اين خاك تيره را عبادت ذات بارى تعالى معرفى مىنمايد . اينك ببينيم مراد از عبادت چيست ؟

ابتدا تصور مىشود عبادت همان نماز و روزه و حج است ؛ ولى در اين جا عبادت در آن قالب‌ها خلاصه نمىشود ؛ بلكه مراد ، نهايت خضوع و دل بستگى به معبود است كه از درك عظمت او سرچشمه مىگيرد و اين كه جن و انس دريابند كه خود و همهء موجودات جز فقر و ربط محض به معبود ، حقيقت ديگرى ندارند و او به همهء هستى احاطه دارد .

خلافتى را كه بر دوش او نهاده‌اند فقط با پياده كردن برنامه‌هاى همه جانبه و حيات‌بخش او مىتواند به انجام رساند . سعادت هر دو عالم با عملى ساختن آن برنامه امكان‌پذير است ؛ زيرا لازمهء اعتقاد با اين كه ذات احديت به وسيلهء سفيران خود جامعهء بشرى را در همهء ابعاد زندگى به كامل‌ترين برنامه‌اى كه فراتر از آن متصور نيست راهنمايى فرموده ، پياده كردن همان برنامه در جهات زندگى خود مىباشد . همين پياده كردن آن برنامه در مقام عمل ، مصداق تذلّل و عبادت مىباشد ؛ هر چند در ظاهر ، رسيدگى به مزرعه و يا ساير شؤون زندگى باشد . بر همين اساس امامان ما به تمام ابعاد زندگى خود رسيدگى مىفرمودند و آن را برترين عبادت‌ها شمرده و سنت اسلامى معرفى مىنمودند و غلبهء بُعدى را بر بعد ديگر عجز و اهمال و تضييع حق مىدانستند . براى نمونه ، ملاقات يكى از صوفيان با حضرت باقر عليه السلام را مىآوريم :

زاهد و صوفى معروف ، محمد بن منكدر كه از بزرگان عامه بود مىگويد : من هرگز نمىدانستم على بن حسين فرزندى دارد كه از خود او بهتر است تا اين كه محمد بن على عليه السلام

( 1 ) . ذاريات ( 51 ) آيهء 56 .