يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — الصفحة ٣١
بلاغت قرآن
درس سوّم آيات 5 - / 4
درس سوّم آيات 5 - / 4
عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ « 4 » تَنزِيلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيمِ « 5 »
بر راهى راست ( قراردارى ) ؛ اين قرآنى است كه از سوى خداوند عزيز ورحيم نازل شده است ؛
بلاغت قرآن
بلاغت قرآن
قرآن در سطح بسيار بالايى از بلاغت قرار گرفته است و آن‌هايى كه در قرآن تدبّر و انديشه مىكنند ، با اين وجه از اعجاز قرآن نيز روبرو مىشوند .
اين بلاغت از همان اوّلين سوره‌ى قرآن يعنى حمد ، رخ مىنمايد . در اين سوره ابتدا از حضرت حق به صورت سوم شخص ( نه من ، نه تو ؛ بلكه او ) ياد مىكنيم و مىگوييم :
« الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » « 1 »
ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است .
اين حالت ادامه مىيابد و وقتى چند جمله به پيش مىرويم ، ناگهان حالت غياب ، به حضور تبديل مىشود و مىگوييم :
( 1 ) - / حمد ، 2 .