يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — الصفحة ٣٠٥
عهد خدا با انسان
مىشود كه :
دور شويد ! شما مَحرَم نيستيد ! اين‌ها مؤمنند و شما بايد جاى ديگرى برويد !
در چند آيه‌ى بعد ، خداوند عذاب‌هاى رنگارنگ اخروى را بيان مىفرمايد :
« جهنّم به آن‌ها نشان داده مىشود » ، « به آن‌ها گفته مىشود كه در آن داخل شوند » ، « مُهر بر دهانشان زده مىشود » و . . .
امّا قبل از بيان اين عذاب‌ها ، خداوند به اين پرسش احتمالى جواب مىفرمايد كه :
چرا بايد اين‌ها در رنج و عذاب باشند ؟ ممكن است كسى بگويد :
اى خداى رحمانِ رحيمِ ودودِ حنّان و منّان ! آخر اين‌ها بندگان تو هستند .
چرا اين‌ها را عذاب مىكنى ؟ .
براى اين‌كه چنين پرسشى پيش نيايد و كسى اين حرف را به هنگام عذاب آن‌ها نزد خدا نزند ، خداوند مىفرمايد :
« ما قبلًا حجّت را تمام كرده‌ايم . »
اين اتمام حجّت ، بين آيه‌هاى 59 و 63 بيان شده است ؛ تا جاى هيچ سؤال و شبهه‌اى باقى نماند .
عهد خدا با انسان
عهد خدا با انسان
در آيه‌هاى 60 و 61 مىخوانيم :
« أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَابَنِي آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ ) . « وَأَنْ اعْبُدُونِي هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ . »
آيا با شما عهد نكردم - / اى فرزندان آدم ! - / كه شيطان را نپرستيد كه او براى شما دشمن آشكارى است ؟ و اين كه مرا بپرستيد ! كه راه مستقيم اين است ؟