يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — الصفحة ٢٤٩
حكايتِ فوّاره ! /
« مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ . فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لَا إِلَى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ »
مؤمنان گفتند : « عجله نكنيد ! خيلى زود به يك آن و آنچنان شما را گرفتار مىكند كه نه مىتوانيد وصيّتى كنيد و نه به سوى كسان خود برگرديد .
منظور از وصيّت اين نيست كه آخوندى بيايد و بگويد : الْحَمْدُ للَّهِ الَّذى اعْطاهُ الْعَقْل « 1 » و بعد بنويسد : « در حال سلامتى و فكر ، اين شخص چنين وصيّت مىكند . » خير ؛ « توصيه » اعم از وصيّت مكتوب و غيرمكتوب است .
گاه فردْ اصلًا نمىتواند حرف بزند و بگويد : « دست مرا بگير و يا مرا اقلًا فلان جا ببر تا هنگام مرگ آن جا باشم . »
آيه مىفرمايد : مؤمنان به آن‌ها مىگويند : « خدا آنچنان شما را سريع ، بيچاره مىكند كه فرصت نفس كشيدن هم نداشته باشيد . » .
در روايت آمده است : گاه فردْ لقمه‌ى نانى در دست دارد و مىخواهد به طرف دهانش ببرد . در همان لحظه ، قيامت برپا مىشود و گرفتار مىگردد .
بنابر اين از محضر عالم بزرگوار ، حضرت آيت الله مدرّسى ؛ درخواست مىكنم در درجه‌ى اوّل به ربط جمله‌ها و آيه‌ها با يكديگر بيشتر بپردازند ؛ چون ، اين جمله‌ها كلام خداست و بايد به اين ارتباطها ، توجّه كامل شود .
به آيات مورد بحث توجه كنيد .
/ ب
حكايتِ فوّاره ! /
حكايتِ فوّاره ! /
« وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ » .
آيا به شما بدهيم ، آنچه را كه خدا به ما داده ؟ خوب اگر خدا مىخواست
( 1 ) - / ستايش و سپاس خداوندى را سزد كه به او عقل عطا فرمود .