يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — الصفحة ٢٣٠
بعد از نيكوكارى ، بىجَنبه و كم‌ظرفيّت نباشيد !
در اين آيه ، خداوند نسبت به آنچه پيش روى ماست و آنچه در آينده ، با آن مواجه خواهيم شد ، توجه داده و امر به تقوا فرموده است . آنچه كه پيش روى ماست ، عملى است كه هم اكنون در حال انجام آن هستيم . خداوند مىفرمايد : انسان در اعمالى كه انجام مىدهد ، بايد رعايت تقواى الهى را بكند :
« وَ مَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِكُونَ » « 1 »
رعايت اخلاص در ايجاد عمل ، بخشى از وظيفه‌ى ماست ؛ و آنچه كه با آن مواجه خواهيم شد ، بخش ديگر تكليف است كه مهم‌تر است و آن نگهدارى عمل ، پس از ايجاد آن است . خداوند مىفرمايد :
« علاوه بر آنكه به هنگام انجام عمل بايد تقوا داشته باشيد ، بايد پس از انجام عمل هم تقواى الهى را رعايت كنيد و عمل خود را با سُمعه و بازگوكردن آن و يا آزار و منّت همراه نسازيد . » : .
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأَذَى » « 2 » .
در حين انجام عمل ، بايد اخلاص باشد تا عمل مورد قبول واقع شود و بعد هم بايد از عمل نگهدارى كرد تا حبط و نابود نشود .
ممكن است شخصى براى كسى كارى انجام دهد ؛ ولى بعد بگويد :
« اگر من نبودم ، تو مىمُردى ! ما بوديم شما را حفظ كرديم ! » اين باعث نابود شدن و حبط عمل مىشود . مفاد آيه ممكن است اين باشد .
بعد از نيكوكارى ، بىجَنبه و كم‌ظرفيّت نباشيد !
بعد از نيكوكارى ، بىجَنبه و كم‌ظرفيّت نباشيد !
حديث بسيار زيبايى از امير مؤمنان على عليه السلام روايت شده است . ايشان
( 1 ) - / يوسف ، 106 : ( و بيشتر آن‌ها كه مدّعى ايمانند ، مشركانند ! ) ( 2 ) - / بقره ، 264 : ( اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! بخشش‌هاى خود را با منّت و آزار باطل نسازيد . )