يس اسماى حسناى الهى (فارسى) — الصفحة ٢٢٣

رحمت الهى توأم با امتحان اوست

خداييم ؟ نه ؛ اين نشانه‌ى امتحان است ( وَمَتاعاً إِلىَ حِينٍ ) تا زمان معيّنى از اين زندگى بهره گيرند .

ما نبايد به اين رحمت الهى مغرور شويم و خود را فريب دهيم . اين رحمت الهى از يك نگاه رحمت است ولى از نگاه ديگر امتحان و فتنه است .

خدا به ما اين اجازه را داده تا مدّتى از آن استفاده كنيم ؛ تا معلوم شود چه‌كاره هستيم ؟ آيا عمل خير انجام مىدهيم ؛ يا نه ؟ نعمت‌هاى الهى ابتلا هستند و نبايد انسان را مغرور كنند . اين كه انسان خود را از مكر خدا در امان بداند يكى از حرام‌هايى است كه خيلى نسبت به دورى از آن تأكيد شده است ، خداوند مىفرمايد :

« أَفَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ » ؛ « 1 »

آيا آنها خود را از مكر الهى در امان مىدانند ؟ در حالى كه جز زيانكاران ، خود را از مكر ( ومجازات ) خدا ايمن نمىدانند .

انسان هيچ گاه نبايد خيال كند كه وظايفش را انجام داده است : نماز كه مىخوانم ؛ ماه رمضان هم روزه مىگيرم ؛ كتاب تفسير هم كه مطالعه مىكنم ؛ پس ديگر تمام شد ! نه ! انسان بايد بترسد . ممكن است يك اشتباه ، يك غيبت يا تهمت ، يك دروغ يا حركت زشت ديگر ، امروز از من صادر شده باشد كه نقمت و عذاب و عقوبت را بر من حتمى كرده است . در روايتى از حضرت صادق عليه السلام وارد شده است :

اگر قصد گناه كردى آن را انجام نده ، زيرا خداوند گاهى بنده‌اش را در حال انجام گناه مىبيند ، پس به او مىگويد : قسم به عزّت و جلالم هرگز تو را نمىبخشم . « 2 »

( 1 ) - / اعراف ، 99 . ( 2 ) - / مستدرك الوسائل ، ج 1 ص 147 : عن ابى عبدالله عليه السلام انه قال : اذا همت بخير فلا تؤخره فان الله تبارك و تعالى ربما اطلع على عبده وهو على شىء من طاعته فيقول : وعزتى وجلالى لا أعذبك بعدها . واذا هممتَ بمعصية فلا تفعلها فان الله تبارك و تعالى ربما اطلع على العبد وهو على شىء من معاصيه فيقول : وعزتى وجلالى لا اغفرك أبداً .