خدا در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ٦٩

هدايت غريزى در كلام امام على عليه السّلام

بىترديد خداى سبحان شما را بيهوده نيافريده و سر خود وانگذارده و در وادى نادانى و نابينايى رها نساخته است » « 1 » .

اين سخن نغز ، از اين حقيقت راز مىگشايد كه خداوند ، هم در تكوين و تكامل انسان و هم در تشريع و قانون‌گذارى او به گونه‌اى دائمى مراقب و ناظراست . پروردگار هستى ، براى تكامل موجودات با اراده و شعورمند جهان به قانون‌گذارى دست مىزند .

« هو الظّاهر عليها بسلطانه و عظمته ، و هو الباطن لها بعلمه و معرفته ، و العالى على كلّ شىء منها بجلاله و عزّته ؛

آرى ، زمين جلوهء جمال الهى و ظهور فرمانروايى و قدرت اوست كه با دانش خود از باطن زمين و اهلش با خبر است و با عزت و شكوه خود از هرچه در آن است برتر است » « 2 » .

حضرت در جاى ديگر ، پيرامون كيفيت ربوبيت الهى مىفرمايد :

« . . . دبّرها بلطفه ، و أمسكها بأمره ، و أتقنها بقدرته . ثمّ يعيدها بعد الفناء ؛

بلكه خداوند سبحان موجودات را به لطف خود تدبير و فرمان خود نگه داشته و يا قدرت خويش آنها را نيكو پا بر جا ساخته است . آنگه دوباره موجودات را پس از فنا بازگرداند » « 3 » .

( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 85 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 228 . ( 3 ) . نهج البلاغه ، خطبه 228 .