خدا در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٥٣
توصيف قرآن و نهج البلاغه از « غاييت خدا »
كوچكستانشان كه شكم مادر و پشت پدر است خبر دارد تا آن روز كه همه چيز به پايان رسد » « 1 » .
شايد هم اين خطبه ، از وصال خداوند و فناى ارادى در او حكايتگر باشد . يعنى تمامى حركات انسان تا رسيدن به نقطهء نهايى تكامل زير نظر اوست . در حديث قدسى آمده است :
« يابن آدم خلقت الاشياء لاجلك و خلقتك لأجلى « 2 » ؛ اى فرزند آدم ! به آفرينش موجودات همت گماردم به خاطر تو و به آفريدن تو دست زدم به خاطر خودم ! »
در حديث قدسى ديگرى وارد است :
« عبدي أطعني حتّى اجعلك مثلي « 3 » ؛
بندهء من ! اطاعتم كن ( و برنامه‌هايى را كه برايت فرستاده‌ام انجام ده ) تا تو را همچون خود يا نمونه‌اى از خود قرار دهم كه چون به موجودات فرمان دهى ، اطاعتت كنند » .
در آيات قرآنى ، فراوان از حركت موجودات به سوى خداوند ، سخن به ميان آمده و خداوند مقصد و نهايت حركت دانسته شده است :
« و صوّركم فاحسن صوركم و اليه المصير « 4 » ؛ شما را تصوير كرد و نيكو صورت داد و بازگشت شمابه اوست » .
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 89 . ( 2 ) . شرح الأسماء الحسنى ، حاج ملا هادى سبزوارى ، ج 1 ، ص 139 . ( 3 ) . بحار الانوار ، علامه مجلسى ، ج 102 ، ص 165 . ( 4 ) . سوره تغابن ، آيه 3 .