خدا در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٥

فصل اوّل : حدوث

فصل اوّل : حدوث

فصل اوّل : حدوث

يكى از راههاى وصول به عالم الهى ، تفكّر در حدوث اشيا است .

نهج البلاغه اين راه را ارائه نموده و فراوان بر آن انگشت اشارت مىنهد .

خطبه‌هاى هدايتگر اين كتاب ، گاه به صراحت كلمه « حدوث خلق » را به كار ميبرد . و گاه نامى از آن به ميان نمىآورد ، ولى قراينى فراروى بيننده مىگذارد كه بر « حدوث جهان خلقت » راهنما است .

از رهگذر سير خردمندانه در نهج البلاغه ، به خطبه‌هايى برمىخوريم كه آشكارا نظريهء « حدوث آفرينش » را تأييد مىكند :

« مستشهد بحدوث الأشياء على أزليّته ؛

حادث بودن موجودات بر ازليّت او گواه است » « 1 » .

« الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه ، و بحدوث خلقه على وجوده ؛

خداوندى كه پديده بودن آفريدگانش بر قديم بودنش دلات كند ، و پديده بودن آفريدگانش بر اصل هستى او گواهى دهد » « 2 » .

« الحمد للّه الدّالّ على وجوده بخلقه ، و بمحدث خلقه على أزليّته ؛

( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 227 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 227 .