نصوص الحكم بر فصوص الحكم (فارسى) — الصفحة ٧٣

فص 16 [ در علم اول وثانى حق تعالى و اشاره به لوح و قلم ، و انقطاع عارف سالك به حق سبحانه كه هنوز بمقام دهشت نرسيده است ]

دو عالم را به يك بار از دل تنگ

بدر كرديم تا جاى تو باش‌د

و در اين مقام جميع ذوات و صفات و افعال را مستهلك در او مى بيند لااله الا الله وحده وحده وحده كه يكتاى همه است .

جمله معشوق است و عاشق پرده اى

زنده معشوق است و عاشق مرده اى

و اين مقام برتر و بالاتر از مقام مذكور در فص قبل است كه در آنجا سر آسوده و طيب خاطر و آرامش نفس داشت و در اين مقام فناء از نفس است و بقاء بالله .

همچونى از خويشتن گشتم تهى

نيست از غير خدايم آگهى

و چون سلطان وجود در شهود عارف عارى از لباس اوهام مشهود گشت ، و ديد كه غيرتش غير در جهان نگذاشت لاجرم عين جمله اشيا شد ، تعينات و كثرات را سرابى مى بيند و باطن و من الماء كل ش‌ى حى برايش ظهور مىكند كه آن حقيقت قاهر بر كل را در همه جا متجلى مينگرد و نسبت اشياء را به او چون نسبت مقيد بمطلق و مشتق بمصدر مشاهده مىكند بلكه واقع را فوق اين حرفها و اصطلاحات مى يابد .

معانى هرگز اندر حرف نايد

كه بحر قلزم اندر ظرف نايد

و چون در اين حال از احديث پرسد او را نزديكتر از همه مى بيند چه هوالاول والاخر و الظاهر و الباطن ، فاينما تولوا فثم وجه الله ، و هو معكم اينما كنتم ، و انا بدكم اللازم يا موسى . بلكه قرب بمعنى واقعى