نصوص الحكم بر فصوص الحكم (فارسى) — الصفحة ١٠٢

فص 20 [ اين فص تتمه و نتيجه فص قبلى است ]

كه آنها را خالقى و صانعى است اما چگونه موجودى است برايت معلوم نيست .

و چون اعتبار حق و معرفت وى مستلزم علم بيشتر و تميز بين حق و باطل است ، يعنى از معرفت ، خلق نيز حاصل مىشود پس نظر به حق كن كه اوست و بس .

پناه بلندى و پستى تويى

ندانم چه اى هر چه هستى تويى

و با آفلان كه در حد ذات خود ساقط اند دل مبند ، و از ملت ابراهيم خليل باش ولا احب الافلين گو ، و ذات خود را به ذات او متوجه ساز كه خود جدولى از بحر بيكران وجودى ، و بگو : انى وجهت وجهى للذى فطر السموات والارض ، و پيوسته ديده بر جمال دل آراى او بدار

دوست بگو دوست كه يادش نكوست

تا نگرى نيست جز او اوست اوست

همچو الف در همه آفاق جفر

از بلد و خانه و اقليم و كوست

ماه و ستاره است و فروزنده مهر

كوه و در و خشك وتر و بحر و جوست

اسم فراوان و مسمى يكى است

آب يكى كوزه و جام و سبوست

ياد خدا مشك دهان است و دل

خه كه دهان و دل تو مشكبوست

آينه دل چو شود صيقلى

بنگريش با دل تو روبروست

وصف دل و وصف خداوند دل

وقت مع الله يكى مو بموست

بلكه در آنگاه به حق اليقين

او بود اندر دل و دل اندروست