خلاصهء عبقات الانوار (حديث منزلت) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩٤
سخن ابن‌تيميه در پاسخ به اين حديث
آن‌ها را پس از حديث « خاصف النعل » خواهيم آورد .
19 - 7 .
سخن ابن‌تيميه در پاسخ به اين حديث
سخن ابن‌تيميه در پاسخ به اين حديث
اينك آن دسته از علماى اهل سنّت كه ادّعاى دوستى با اهل بيت عليهم السلام را دارند ، بر خلاف ناصبىها ، به سخن ابن‌تيميه بنگرند تا ببينند همان كسى كه در بعضى از كتاب‌هايشان مانند « فوات الوفيات » و « الدرر الكامنة » او را با اوصاف و القاب والايى توصيف كرده‌اند ، چه مىگويد . آن‌گاه ببينند كه سخنان برخى از آنان به گونه‌اى است كه ناصبىها از بيانش ابا دارند . آن‌گاه بناچار بايد اقرار كنند كه بسيارى از علماى هم‌كيش آن‌ها ، ناصبى هستند ، بلكه دشمنى و عداوتشان شديدتر از ناصبىهاست . متن سخن ابن‌تيميه در مورد اين حديث چنين است :
« هرگاه پيامبر صلى الله عليه و آله به مسافرت براى جنگ يا عمره يا حج مىرفت ، يكى از صحابه را در مدينه جانشين خود مىگماشت ، همان‌گونه كه در جنگ ذىمر ، عثمان‌بن‌عفان ، و در جنگ بنىقينقاع ، بشربن‌منذر ، و هنگام جنگ با قريش و رسيدن به فرع ، ابن‌ام مكتوم را به‌كار گرفت . محمّدبن‌سعد و ديگران ، اين نصوص را آورده‌اند .
پيامبر ، در هنگام جنگ تبوك به كسى اجازه‌ى بازماندن از آن نداد . آن آخرين جنگ او بود ، و در هيچ جنگى مانند آن جنگ چنان تعدادى همراه او نبود ، و جز زنان و كودكان و كسى كه عذر ناتوانى از خروج داشت ، يا منافق بود ، از آن باز نماند ، و اين سه گروه ناتوان جا ماندند .
از سويى در مدينه مردانى قوى نبود كه جانشينى بر آنان بگمارد ، آن‌گونه كه هر بار جانشينى بر آنان مىگذاشت ، بلكه اين جانشينى ضعيف‌تر از جانشينى معمول پيامبر صلى الله عليه و آله بود ، چون در مدينه مردان مؤمن نيرومندى باقى نماند تا جانشينى بر ايشان بگذارد . پس هر جانشينى كه در جنگ‌هايش قرار داد مانند جانشينى در جنگ بدر . و در هر بار على برتر از كسانى بود كه در جنگ تبوك جا ماند ، پس در هر استخلاف پيش از اين ، على برتر از كسانى بود كه بر آن‌ها جانشين شد .
از اين‌رو ، على در حالى كه مىگريست ، به سوى او خارج شد و مىگفت : آيا مرا