مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

دو هزار « لَنْ ترانى »

دريغ چه بىمهر بوده است عمر ! * كه بگذشت چون نفحهء خاورم

شميم وفا از گلى نشنوم * چو بر گلستان جهان بنگرم

از اين روى ، در باغ سرسبز دل * نهال اميد تو مىپرورم

من آن دم خورم ميوهء آرزو * كه اين جان به آن جان خود بسپرم

چو پروانه از شوق ديدار شمع * خودم را بيندازم و بگذرم

ديدم به طبق ، غنچه و گل ريخته بودند * وز بهر فروشش به هم آميخته بودند

برداشت يك غنچهء نشكفته ، سرو گفت : * « ماييم كه از شاخ گل آويخته بودند . »

باد سحر از ابر گلستان مىگفت * وز طرّهء سنبل و قد « بان » مىگفت

گه گريه كنان وگاه خندان مىگفت * بى خود سخن راست ، پريشان مىگفت

در چشمهء فكر غوطه‌اى خوردم دوش * واندر قفس سينه به دل دادم گوش

مىگفت گر او مىطلبى با جان كوش * كاندر پس اين پرده نهان باشد روش

سحر آمدم به كويت كه ببينمت نهانى * « ارِنى » نگفته گفتى ، دو هزار « لَنْ تَرانى » « 1 »

( 1 ) . ز مهر افروخته ، ص 10 - 22