مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

دل آرام

سبزه و سنبل چون به رقص آورد * جلوهء نو روى چمن گسترد

« هر دم از اين باغ ، برى مىرسد * تازه تر از تازه‌ترى مىرسد » « 1 »

چهرهء فرخنده كه اين باغ راست * جام جم و آينهء جم نُماست

ديدهء بد بين به جهان ، كور باد * ديو غَمَ از باده كشان دور باد

با دلِ فرخنده همه دوستان * جُز من وارفتهء افسرده جان

عادت ديرين ، سخنم آورد * نام مِى اندر دهنم آوَرَد

وَرنه ، نه مِى دوست نه‌مِى خواره‌ام * بى سر و سامانم و آواره‌ام

عهد مى و ميكده بشكسته‌ام * چشم ز روى مى و وى بسته‌ام

دست تهى هستم و افسرده جان * اختريم نيست به هفت آسمان

گر بسرايم ز گل و گلستان * وز رخ ساقى و مى ارغوان

هيكل شعرى ست ، روانيش نيست * كالبدى بوده كه جانيش نيست

باده كجا ، ساده كجا ، من كجا * چهرهء بگشاده كجا ، من كجا

رفته زِيادم مزه خرّمى * مرده چو فيروزه دل آدمى

بود دلى ، رفت و فراموش شد * طرفه چراغى بد و خاموش شد

پيش من اينك غم و شادى يكىست * داغ دلى ، شاد نهادى يكى ست

دوش كه غم پردهء ما مىدريد * خار غم اندر دل ما مىخليد

در بر استاد خرد پيشه‌ام * طرح نمودم غم و انديشه‌ام

كاو به كف آيينهء تدبير داشت * بخت جوان و خرد پير داشت

پير خرد پيشهء نورانيم * شست ز دل زنگ پريشانيم

گفت كه در زندگى آزاد باش * هان ، گذران‌است جهان ، شاد باش

رو به خودت نسبتِ هستى مده * دل به چنين مستى و پستى مده

زآنچه ندارى ز چه افسرده‌اى * وز غم و اندوه دل آزرده‌اى ؟

گر ببرد ور بدهد دست دوست * ور ببرد ور بِنهد ملك اوست

ور بكشى يا بكشى ديو غم * كَج نشود دست قضا را قلم

آنچه خدا خواست ، همان مىشود * و آنچه دلت خواست ، نه آن مىشود

( 1 ) از نظامى گنجوى است