مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

خويش بر آتش زد و خاموش شد

خويش بر آتش زد و خاموش شد

خويش بر آتش زد و خاموش شد

مرحوم علّامه طباطبائى ( ظاهراً در سال 1320 ) اين شعر را دربارهء گفت‌وگوى « شمع و پروانه » سروده است :

دوش به ياد دل ويران شدم * چون خَطِ ايّام پريشان شدم

عاقبتم سينه زِ غم تنگ شد * پاى شكيبايىِ من لنگ شد

شمع به دستى و به دستِ دگر * ساغر ومينا ، شدم از در به در

نيمه شب از خانه گريزان شدم * گاه سحر سوى گلستان شدم

گاه بهار و شب مهتاب بود * خرگه گل بود و لب آب بود

جشن بُده شيوهء سرو و سَمَن * كرده پُر از غلغله طَرف چمن

بر سر هر بوته گلى ، گل زدند * پاى سَمَن زيورِ سنبل زدند

نغز نسيمى كه زخاور وزد * خود لب گل ، لب نسرين گزد

رقص كنان نَسترن و ياسمن * چنگ زنان ، چنگ زنانِ چمن

تازه عروسان چمن گرم ناز * پرده در افتاده برون جسته راز

مرغ چمن هرچه به دل راز داشت * چون نى بىخويش در آواز داشت

ما بغنوديم به يك كنج باغ * من بُدم و شيشه و جام و چراغ

ليك دلم چون خم مى جوش داشت * شاهد اندوه در آغوش داشت

بسته لب وديده و گوش از جهان * گرم سرا از تابش نور نهان

چشم ولبى را كه زغم بسته بود * گريه گهى خنده گهى مىگشود

ديدم پروانه به گرد چراغ * گردد وبزمى ست دگر سوى باغ

ليك سراسر همه خاموشى است * جلوه‌گر راز فراموشى است

در دو سر باغ ، دو تا جانفروش * اين به طواف اندر و آن در خروش

عالم پروانه همه راز بود * عالم بلبل ، همه آواز بود

گفت به پروانهء خامش هزار * هان ! تو هم از سينه نوايى بيار

راستى ار عاشق دل رفته‌اى * اين همه از بهر چه آشفته‌اى ؟

گفت مرا يار بدين سان كند * بى خود و بى تاب و پريشان كند