مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

درس عشق

مرحوم محمد حسن آقاى الهى * وقتش برسيده است و زما دست كشيده

آن سيد و الا نسب طباطبائى * آن گوهر عالى حسب عيب نديده

آن قابل تربيت استاد بزرگى * قاضى كه در اين عصر چنو كس نشنيده

آن سالك مجذوب كه از جذبهء محبوب * سوى وطن اصلى مألوف چميده

آن طاير قدسى كه سوى روضهء رضوان * خندان و خرامان و گرازان بپريده

آن نائل ادراك فيوضات ربوبى * آن كامل از رنگ تعلق برهيده

آن خلوتى محرم اسرار الهى * آن وحدتى از همه اغيار بريده

اين بنده كه گهگاه كند مستى او گل * از جام مدامى است كزان ماه چشيده

از ما سخن گرم شنيدى زدمى دان * كآنشاهد عيسى دم غيبى بدميده

خوش آن‌كه به اخلاص و محبت چو الهى * چشم از همه پوشيد و رخ يار گزيده

بارد پى هم فيض بر آن ذات مقدس * تا هست سخن از سحر و صبح و سپيده

دارم سخن اما به‌قلم راست نيايد * حرفى كه بود از دهن قلب رميده

از بارگه قدس خداوند حسن را * بدهادشكيبايى ازين تلخ پديده