مرزبان وحى و خرد ( يادنامه مرحوم علامه سيد محمد حسين طباطبائي قدس سره ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

درس عشق

فغان و آه كه نشناختيم قدر ترا * گرفت از كف ما نعمتى چنين كفران

كنون به سوگ تو بنشسته‌ايم در حسرت * كنون زدورى تو اوفتاده در حرمان

نه من زهجرتو اندر خروش و افغانم * كه در خروش و فغانست خطّهء ايران

قيامتى شده برپا به قم كه وا همه گفت * مگر كه زلزلت الارض را رسيده زمان

مگر كه يونسى اندر دهان ماهى شد * مگر كه نوح به كشتى نشست در طوفان

مگر كه مه به محاقش رسيد ناهنگام * مگر كه نيّر اعظم به ظل شده است نهان

مگر كه عرش برين بر زمين فرودآمد * و يا جنازهء علّامه شد به عرش روان

صداى ضجّهء مرد و زن و صغير و كبير * ز ارتحال چنان عالم عظيم الشان

قلم شكسته و دل خسته و زبان بسته * چگونه وصف ترا مثل من كند عنوان

زدرس و بحث و زتعليم و تربيت تا هست * سخن فيوض الهى ترا رسد هر آن

تو جان جان حسن زاه كى روى از ياد * اگر چه پيكرت از ديدگان شده پنهان

درس عشق

درس عشق

اى سرور و سالار من من بندهء فرمان تو * اى دلبر و دلدار من من بندهء فرمان تو