تحفه رضويه ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥

فصل دوم : در مستحبات سجود

نهم : آن كه اگر مصلّى مرد باشد ، هر يك از هفت عضو را برهنه سازد ، و حايل از ميانه آن و ميانه آن چه سجده بر آن صحيح است دور كند كه مانند پيشانى به چيزى كه سجده بر آن صحيح است برسد .

دهم : آن كه بينى را بر خاك يا بر ساير آن چه سجده بر آن صحيح است بگذارد .

يازدهم : آن كه موضع سجود با موضع ايستادن ، بلكه موضع هفت عضو كه بر آن‌ها سجده مىشود برابر باشد و هيچ يك از ديگرى مطلقا بلندتر و پست‌تر نباشد .

دوازدهم : آن كه چون سر از سجدهء اول بردارد ، تكبير گويد و دست‌ها را تا برابر رو بالا دارد و چون خواهد به سجدهء دوم رود ، به دستور اول ، تكبير گويد و دست‌ها را بردارد و چون سر از سجدهء دوم بردارد ، باز تكبير گويد و دست‌ها را بردارد .

سيزدهم : آن كه در ما بين دو سجده بگويد : « استغفر اللّه ربّى و أتوب اليه » و در ما بين سجدتين ، به قدر گفتن تكبير و استغفار درنگ كند .

چهاردهم : آن كه در ما بين دو سجده « تورّك » كند ؛ يعنى بر ران چپ نشيند و پشت قدم پاى راست را بر شكم پاى چپ گذارد و اگر زن باشد ، بر كفل خود نشيند و زانوها را بالا بدارد و كف پاها را بر زمين نهد .

پانزدهم : آن كه زن در وقت سجود نگذارد كه موى سر او فاصله شود ميانه پيشانى و سجده‌گاه ؛ هر چند از پيشانى او آن چه واجب است كه به سجده‌گاه برسد ، رسيده باشد . و اگر قدر واجب به سجده‌گاه نرسد ، نمازش باطل است .

شانزدهم : آن كه بعد از سجدهء دوم از ركعت اول هر نماز و ركعت سيم نماز چهار ركعتى كه بايد برخيزد ، اندكى بنشيند و اين را « جلسهء استراحت » گويند ، و سيد مرتضى « 1 » آن را واجب دانسته .

و سنّت است كه در « جلسهء استراحت » مانند ما بين دو سجده و وقت تشهّد ، تورّك كند .

( 1 ) . الانتصار : 46 .