تحفه رضويه ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

دوم : زدن هر دو كف دست بر زمين .

فصل چهارم در بيان واجبات تيمم كه حقيقتا تيمم عبارت از آن است

فصل چهارم در بيان واجبات تيمم كه حقيقتا تيمم عبارت از آن است

بدان كه واجبات تيمم چند امر است :

اول : نيّت

اول : نيّت

، و قدر واجب از نيّت - بنابر اصح - آن است كه « قصد مىكند كه تيمم مىكنم قربة الى اللّه » ، و قصد وجوب در تيمم واجب و قصد سنّت در تيمم سنّت لازم نيست . و همچنين قصد استباحه و بدليت تيمم از وضو يا غسل لازم نيست بنابر اقوى . و جمعى « 1 » لازم دانسته‌اند .

و كسى كه خواهد احتياط به عمل آورد ، در تيمم واجب ، نيت چنين كند كه « تيمم مىكنم جهت مباح بودن نماز ، بدل از غسل يا وضو از جهت آن كه واجب است ، قربة الى اللّه » . و اگر تيمم سنّت باشد بگويد : از جهت آن كه سنّت است . و چون تيمم پيش از وقت نماز جايز نيست و بايد بعد از دخول وقت باشد ، لهذا هر وقت تيمم كند ، نماز بر او واجب است و نيّت وجوب مىتواند كرد . و مثل وضو يا غسل نيست كه پيش از وقت نماز جايز است و در آن وقت ، نيّت وجوب صحيح نيست ، به اعتبار اين كه هنوز نماز بر او واجب نشده ؛ مگر نسبت به كسى كه نمازى واجب بر ذمّهء او باشد .

و وقت نيّت ، وقت دست زدن است بر زمين .

و بعضى « 2 » گفته‌اند وقت مسح كردن پيشانى است . و اول اقوى است . و بايد بر حكم نيّت باقى باشد تا از تيمم فارغ شود و معنى بقاى بر حكم نيّت ، در وضو مذكور شد .

دوم : زدن هر دو كف دست بر زمين .

دوم : زدن هر دو كف دست بر زمين .

و بايد زدن صادق آيد و مجرد گذاشتن باطن دو دست بر زمين به نحوى كه زدن بر آن صادق نيايد كافى نيست . و لازم است كه هر

( 1 ) . الخلاف 1 : 144 ، مسألهء 92 ؛ المعتبر 1 : 394 ؛ قواعد الأحكام 1 : 238 . ( 2 ) . نهاية الإحكام 1 : 203 .