تحفه رضويه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

سيزدهم : آن كه ولىّ ميّت ،

بعد از دفن . اما رفتن از براى تعزيه بعد از دفن ، افضل است .

و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله مروى « 1 » است كه هر كه مصيبت زده [ اى ] را صبر فرمايد ، حق تعالى او را ثواب صاحب مصيبت كرامت فرمايد ، بىآن كه از اجر او چيزى كم شود . و نيز فرمودند « 2 » : هر كه صبر فرمايد اندوهناكى را ، در صحراى محشر كه همه كس برهنه باشند ، حق تعالى او را حلّهء نيكويى از حلّه‌هاى بهشت بپوشاند كه فرحناك شود .

و مستحب است كه صاحب عزا تغيير وضع كند تا مردم او را بشناسند . و مستحب است كه تا سه روز ، ديگران خصوصا همسايگان براى صاحبان عزا طعام بفرستند . و مكروه است « 3 » چيزى خوردن در نزد اهل مصيبت . و زياده از سه روز عزا نگيرند ، مگر زن كه تا چهار ماه و ده روز از براى شوهر عزا مىگيرد ، يعنى جامه‌هاى رنگين نمىپوشد و زينت نمىكند .

مسألهء نهم : سنّت مؤكد است زيارت قبور مؤمنان ، خصوصا پدر و مادر و خويشان .

و آن چه در سر قبور خواندن ثواب بسيارى دارد چند چيز است :

اول : هفت مرتبه « إِنَّا أَنْزَلْناهُ » .

دوم : يازده مرتبه « قُلْ هُوَ اللَّهُ » .

سيم : يك مرتبه آية الكرسى .

چهارم : سه مرتبه خواندن هر يك از سورهء « حمد » و « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ » و « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ » و « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » و « آية الكرسى » .

و سنّت است كه در وقت خواندن ، رو به قبله بنشيند و دست بر روى قبر گذارد . و

و 2 . وسائل الشيعة 3 : 213 ، باب 46 من أبواب الدفن ، ح 2 . 3 . ظاهر آن است كه كراهت ، مختص به صورتى است كه ضرورتى در آن نباشد . پس هرگاه شخصى از راه دور بيايد به جهت تعزيه ، در چيزى خوردن آن كراهتى نيست . ( احمد )