تذكرة الأحباب ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

مسألهء اول :

او پيش از نذر خوب شده بود ، يا مسافر او آمده بود ، بر او لازم نيست كه روزه بگيرد .

مسألهء هشتم :

مسألهء هشتم :

بايد نذر يا عهد روزه به طريق مشروع باشد ، پس اگر نذر كند كه نصف روز روزه بگيرد ، يا شب روزه بگيرد ، يا يك روز و قدرى از شب روزه بگيرد ، نذر او باطل است .

و مخفى نماند كه بعضى ديگر احكام است كه متعلّق به نذر و عهد و قسم است ، كه در كتاب « ايمان » و « نذر » مذكور است و ذكر آن مناسب اين رساله نيست .

فصل سيم در بيان روزه‌اى كه به اجاره واجب مىشود

فصل سيم در بيان روزه‌اى كه به اجاره واجب مىشود

بدان كه حق آن است كه اجاره كردن شخصى را كه به جهت ميّت روزه بگيرد ، جايز است و صحيح است . و آنكه خود را به اجاره مىدهد ، بر او لازم است كه روزه را بگيرد .

و ظاهر آن است كه آن شخصى را كه استيجار مىكند به جهت روزه گرفتن از براى ميّت ، بايد عادل باشد و مسائل ضروريّهء روزه را از مجتهد زنده اخذ كرده باشد و بايد عاجز از گرفتن آن قدر از روزه كه بر او لازم مىشود به سبب اجاره دادن خود نباشد .

و در اينجا چند مسأله است :

مسألهء اول :

مسألهء اول :

بدان كه بعد از اين مذكور خواهد شد « 1 » كه هر روزه‌اى كه از آدمى ترك شود ، بر ولىّ او واجب است كه بعد از مردن آن شخص ، آن را قضا كند . و ظاهر آن است كه در صورتى كه يقينا بر ذمّهء ميّت روزه باشد و ولىّ داشته باشد ، نتوان به جهت او استيجار نمود ، بلكه بر ولى لازم است كه خود ، آن روزه را بگيرد . بلى ،

( 1 ) . ر . ك : ص 126 ، مسألهء سيزدهم .