تذكرة الأحباب ( فارسى ) — الصفحة ٨١
فصل دويم در بيان روزه‌اى كه به نذر يا عهد يا قسم واجب شود
نيّت كند كه اگر اول ماه باشد ، روزهء واجب باشد و اگر اول ماه نباشد ، روزهء سنّت باشد ، روزهء او باطل است ، بنابر اقوى .
مسألهء دوازدهم : هرگاه در شب سىام شعبان هلال ديده نشود و شخصى به نيّت افطار داخل روز شود و در ميان روز معلوم شود كه آن روز اول ماه رمضان است ، پس اگر بعد از زوال شمس معلوم شود ، بايد ديگر چيزى نخورد و آن روز را قضا كند ؛ خواه در روز چيزى خورده باشد يا نه . و هرگاه قبل از زوال معلوم شود ، پس هرگاه چيزى نخورده باشد ، نيّت روزه مىكند و روزهء او صحيح است . و اگر چيزى خورده باشد ، بايد آن روز را قضا كند .
مسألهء سيزدهم : هرگاه كسى در روزى شك كند كه آخر شعبان است يا اول ماه رمضان و در آن روز افطار كند و اول ماه را روز بعد از آن قرار دهد و بعد در شب بيست و نهم ، هلال شوّال ديده شود ، واجب است كه آن روزى را كه افطار كرده ، قضا كند .
مسألهء چهاردهم : آنچه مذكور شد در خصوص ثبوت هلال ، تخصيص به هلال ماه مبارك رمضان ندارد ، بلكه جارى است در جميع ماه‌ها .
فصل دويم در بيان روزه‌اى كه به نذر يا عهد يا قسم واجب شود
فصل دويم در بيان روزه‌اى كه به نذر يا عهد يا قسم واجب شود
بدان كه حقيقت نذر لازم ساختن چيزى است بر خود به صيغهء « للّه عليّ » .
و عهد لازم ساختن چيزى است بر ذمّه خود به صيغهء « عاهدت اللّه » .
و قسم لازم ساختن چيزى است بر ذمّه خود به صيغهء « و اللّه » و « باللّه » و امثال آن از اسماء يا صفات مخصوصه به پروردگار .
پس هر شخصى كه بالغ و عاقل باشد [ و ] به يكى از اين سه صيغه روزه را بر خود واجب كند ، بايد آن را بجا آورد .