تذكرة الأحباب ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

مبحث ششم در بيان مصرف هشتم از مصارف زكات كه عبارت است از دادن ابن السبيل

و مراد از ابن السبيل كسى است كه به غربت افتاده باشد و خرج رفتن به خانهء خود را نداشته باشد ، كه در اين صورت جايز است كه از زكات اين قدر به او بدهند كه به خانهء خود برسد ، اگر چه در خانهء خود مال بسيارى داشته باشد . بلى ، شرط است كه به هيچ نوع دسترس به آن مالى كه دارد نداشته باشد . پس هرگاه جنسى داشته باشد در خانهء خود ، و در سفر كسى هم رسد و او را از آن بخرد ، جايز نيست زكات به او دادن .

و همچنين هرگاه بعضى اجناس غير از ضروريّات سفر همراه داشته باشد و متمكّن از فروختن آنها باشد ، بايد آنها را بفروشد و خرج كند و زكات گرفتن جايز نيست . امّا اسباب و آلاتى كه در سفر محتاج به آنهاست ، نبايد بفروشد .

و ظاهر آن است كه هرگاه متمكّن از قرض در سفر باشد ، واجب نباشد بر او كه قرض كند ، بلكه مىتوان از زكات به او داد . و احوط آن است كه تا متمكّن از قرض كردن باشد ، از زكات نگيرد و قرض كند .

و بدان كه غريبى را كه زكات به آن مىتوان داد كسى است كه سفر او سفر