تذكرة الأحباب ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٤
مبحث چهارم در بيان طايفهء ششم از مستحقّين زكات كه قرض‌دارانند
مبحث چهارم در بيان طايفهء ششم از مستحقّين زكات كه قرض‌دارانند
مبحث چهارم در بيان طايفهء ششم از مستحقّين زكات كه قرض‌دارانند
بدان كه يكى ديگر از مصاديق زكات دادن ، به كسانى است كه قرض‌دار باشند .
پس مىتوان از زكات به قدرى زكات به ايشان داد كه قرض خود را به آن ادا كنند ، و ليكن شرط است در دادن زكات به آنها به دو شرط :
اول : آنكه خود متمكّن از ادا كردن قرض نباشند . پس هرگاه خود توانند كه قرض خود را بالفعل ادا كنند ، نمىتوان قرض ايشان را از زكات ادا كرد . و هرگاه بعضى از قرض را توانند خود بدهند و بعضى را نتوانند ، همان قدر را كه نمىتوانند بدهند ، از زكات مىتوان داد .
و هرگاه كسى قرضى داشته باشد و تواند ادا كند ، امّا هرگاه ادا كند فقير شود و قوت ساليانهء او تمام شود ، اظهر آن است كه بايد خود قرض خود را بدهد و بعد از فقير شدن زكات بگيرد . و هرگاه كسى قرضى داشته باشد كه بالفعل بايد بدهد و در آن وقت هيچ نوع متمكّن از ادا كردن نباشد ، امّا صاحب كسب باشد و به مرور ايّام به تدريج تواند آن را بدهد ، يا مالى داشته باشد و بالفعل دسترسى به آن را نداشته باشد ، ظاهر آن است كه توان از زكات در آن وقت به او داد كه قرض خود را ادا كند .
دويم : آنكه آنچه را قرض كرده‌اند صرف در معصيت خدا نكرده باشند . پس هرگاه قرض كرده باشند و صرف معصيت كرده باشند ، نمىتوان قرض ايشان را از