شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٦
فصل در بيان آنكه ولايت اهل بيت شرط قبولى اعمال است
باشد و جبران گناهان را با توبه و عمل صالح نكند ، مشمول اين آيه نخواهد بود .
پس اى عزيز ، شيطان تو را مغرور نكند و هواهاى نفسانيه تو را گول نزند . البته انسان تنبل مبتلا به شهوات و حب دنيا و جاه و مال ، مثل نويسنده ، هميشه دنبال بهانه است از براى تأييد تنبلى خود ، و هر چه موافق با شهوات او باشد و مؤيد هواهاى نفسانيه و خيالات شيطانيهء او باشد ، اقبال به آن نمايد و چشم و گوش خود را به آن باز كند ، بدون آنكه فحص از مغزاى آن نمايد يا به مقابلات و معارضات آن نظر نمايد .
بيچاره گمان مىكند به مجرد دعوى تشيع و حب اهل بيت طهارت و عصمت جواز ارتكاب هر محرّمى را خداى نخواسته دارد و قلم تكليف ، نعوذ باللّه ، از او برداشته شده ! بدبخت نمىداند كه شيطان بر او تعميه كرده ، و در آخر عمر بيم آن است كه محبت بيمغز بيفايده نيز از دستش برود و با كف تهى در صف نواصب اهل بيت محشور گردد . آخر دعوى محبت كسى [ كه ] بيّنه نداشته باشد پذيرفته نيست .
ممكن نيست من با شما دوست باشم و محبت و اخلاص داشته باشم ، و بر خلاف تمام مقاصد و مطلوبات شما اقدام كنم . درخت محبت ثمره و نتيجه‌اش عمل بر طبق آن است ، و اگر اين ثمره را نداشته باشد ، بايد دانست كه محبت نبوده ، خيال محبت بوده .
پيغمبر اكرم و اهل بيت مكرم او ، صلوات اللّه عليهم ، تمام عمر خود را صرف در بسط احكام و اخلاق و عقايد نمودند و يگانه مقصد آنها نشر احكام خدا و اصلاح و تهذيب بشر بوده و هر قتل و غارت و ذلت و اهانتى را در راه اين مقصد شريف سهل شمردند و از اقدام باز نماندند ، پس محبّ و شيعهء آنها كسى است كه در مقاصد آنها با آنها شركت كند و پيروى از آثار و اخبار آنها كند . اينكه در اخبار شريفه اقرار به لسان و عمل به اركان را از مقوّمات ايمان شمرده بيان يك سرّ طبيعى و سنّة اللّه جاريه است ، چونكه حقيقت ايمان ملازم با اظهار و عمل است . عاشق در جبلّهء طبيعيهء اوست اظهار عشق و تغزّل در شأن معشوق ، و عمل به لوازم ايمان و محبت خدا و اولياى او . [ اگر ] عمل نكرد مؤمن نيست و محبت ندارد . و اين صورت ايمان و محبت بى مغز و معنى نيز با جزئى حوادث ، و في الجمله فشار ، از بين مىرود و صفر اليد به دار جزاى اعمال منتقل شود .
فصل در بيان آنكه ولايت اهل بيت شرط قبولى اعمال است
فصل در بيان آنكه ولايت اهل بيت شرط قبولى اعمال است
آنچه ذيل حديث شريف دلالت بر آن دارد كه ولايت و معرفت شرط قبول