شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ( موسوعة الإمام الخميني 46 ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٨

تكمله در فضيلت شكر از طريق نقل

پس واجب مىكند خدا به واسطهء آن به او بهشت را . " پس از آن فرمود : " همانا او برمىدارد ظرف را و مىگذارد بر دهان خود و اسم خدا را برده مىآشامد ؛ پس دور مىكند آن را و حال آن‌كه مايل به آن است ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس از آن اعاده مىدهد و مىآشامد ، پس از آن دور مىكند ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس از آن اعاده مىدهد و مىآشامد ، پس حمد خدا مىكند ؛ پس خدا واجب مىكند به سبب آن بر او بهشت را " » .

و حمد خدا مساوق شكر است . چنانچه در روايات كثيره وارد است كه كسى كه بگويد : الْحَمْدُللَّه شكر خدا را ادا كرده ؛ چنانچه در كافى شريف سند به عمر بن يزيد رساند ، قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - يَقُولُ : «

شكر كل نعمة ، وإن عظمت ، أن تحمد الله عز و جل

[ عليها .

] » « 1 »

فرمود : « شكر هر نعمتى ، و اگر چه بزرگ باشد ، اين است كه حمد خداى عزّ وجلَّ كنى » .

و بِإسْنادِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّه - عليه السلام - قَالَ : «

شكر النعمة اجتناب المحارم ؛ و تمام الشكر قول الرجل : الحمد لله رب العالمين » « 2 »

. فرمود : « شكر نعمتْ دورى جستن از محرّمات است ؛ و كمال شكر گفتن مرد است :

« الحمد لله رب العالمين »

. و بِإسْنادِهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ قَالَ : خَرَجَ أَبُو عَبْدِاللَّه - عليه السلام - مِنَ الْمَسْجِدِ وَقَدْ ضَاعَتْ دَابَّتُهُ ، فَقَالَ : «

لئن

[ ردها

] الله علي ، لأشكرن الله حق شكره »

. قَالَ : [ فَمَا ] لَبِثَ أَنْ أُتِيَ بِهَا ، فَقَالَ : «

الحمد لله »

. فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ، أَلَيْسَ قُلْتَ : لَأَشْكُرَنَّ اللَّهَ حَقَّ شُكْرِهِ ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِاللَّه عليه السلام :

« أ لم تسمعني قلت : الحمد لله » « 3 » .

« گفت : بيرون آمد حضرت صادق - عليه السلام - از مسجد و حال آن‌كه گم شده بود مركوب آن حضرت . فرمود : " اگر خداوند ردّ كند آن را به من ، هر آينه شكر مىكنم او را

( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 95 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 11 . ( 2 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 95 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 10 . ( 3 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 97 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الشكر » ، حديث 18 .