شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ( موسوعة الإمام الخميني 46 ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥
فصل بزرگى گناه غيبت و تبعات آن
رجوع مىكند . نمىدانيم كه اين عملْ صورتِ مردارْ خوردن است . صاحب اين عمل همان‌طور كه چون سگ‌هاى درنده اعراض مردم را دريده و گوشت آنها را خورده ، در جهنم نيز صورت ملكوتى اين عمل به او رجوع مىكند .
وَفِي رِوايَةٍ أَنَّ رَسُول اللَّه لَمّا رَجَمَ الرَّجُلَ فِي الزِّنا ، قالَ رَجُلٌ لِصاحِبِه : هذا اقْعِصَ كَما يُقْعَصُ الْكَلْبُ . فَمَرَّ النَّبِيُّ مَعَهُما بِجيفَةٍ ، فَقالَ : «
انهشا منها »
. فَقالا : يَا رَسُولَ اللَّه ، نَنْهَشُ جيفَةً ؟ ! فَقالَ : «
ما أصبتما من أخيكما أنتن من هذه » « 1 » .
« رسول خدا [ صلّى اللَّه عليه و آله ] به واسطهء زنا مردى را سنگسار فرمود . يكى از حضار به رفيقش گفت : " اين شخص در جايگاه خود كشته شد مثل سگ . " پس از آن پيغمبر [ صلّى اللَّه عليه و آله ] با آن دو نفر به مردارى عبور كردند . فرمود به آنها : " با دندان‌هاى خود از گوشت اين مردار بِكَنيد . " عرض كردند : يا رسول اللَّه ، از گوشت مردار بخوريم ؟ ! فرمود : " آنچه از برادرتان به شما رسيد ، گندش بيش از اين است ! " » .
آرى ، رسول اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله - به قوّت نور بصيرت و مشاهده مىديد عمل آنها را كه گندش از مردار بيشتر است و صورت آن فضيح‌تر و فظيع‌تر است .
و در روايت ديگر است كه غيبت‌كننده در روز قيامت گوشت خود را مىخورد « 2 » . و در وسائل از مجالس صدوقِ طائفه - رضوان اللَّه عليه - سند به حضرت امير - عليه السلام - رساند در ضمن مواعظش به نوف البكالى : قَالَ قُلْتُ : زِدْنِي . قَالَ : «
اجتنب الغيبة ، فإنها إدام كلاب النار »
. ثُمَّ قَالَ :
« يا نوف ، كذب من زعم أ نه ولد من حلال و هو يأكل لحوم الناس بالغيبة . . . » « 3 »
الحَدِيثَ .
نوف گويد : « گفتم به مولى عليه السلام : " زياده از اين موعظه فرما مرا . " فرمود :
" دورى كن از غيبت ، زيرا كه آن نان‌خورش سگ‌هاى آتش است . " پس از آن فرمود : " اى نوف ، دروغ‌گوست كسى كه گمان كند زاييدهء حلال است و حال آن‌كه گوشت‌هاى مردم
( 1 ) - المصنّفات الأربعة ، كشف الريبة ، ص 32 . ( 2 ) - الأمالي ، صدوق ، ص 465 ، مجلس 85 ، حديث 20 ؛ المصنّفات الأربعة ، كشف الريبة ، ص 33 . ( 3 ) - الأمالي ، صدوق ، ص 174 ، مجلس 37 ، حديث 9 ؛ وسائل الشيعة ، ج 12 ، ص 283 ، « كتاب الحجّ » ، « أبواب أحكام العشرة » ، باب 152 ، حديث 16 .