جامع عباسى ( با حواشي هشت فقيه واليمقام ) ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٦١

فصل اوّل : در بيان آنچه موجب خونبها مىشود

سرهاى پستان ايشان به‌قول بعضى « 1 » .

چهل و هفتم : كسى ذكر كسى را از بيخ يا از حشفه ببرد و اگرچه عنّين باشد . [ 1 ]

چهل و هشتم آنكه : شخصى خصيه كسى را ببرد .

چهل و نهم آنكه : كسى هردو طرف فرج زنى را ببرد ، خواه صحيحه باشد آن زن و خواه علّت‌دار چون رتقا ، و خواه بكر باشد و خواه غيربكر ، و خواه كوچك و خواه بزرگ .

پنجاهم آنكه : كسى زنى را دخول كند [ 2 ] چنان كه موضع بول و غايط يا مخرج بول و حيض او را بدراند و هردو راه را يكى كند ، خواه شوهرش باشد و خواه اجنبى ، و خواه بالغ باشد و خواه غيربالغ . امّا در بالغه هر گاه شوهر او باشد خونبها ساقط است .

پنجاه و يكم آنكه : كسى هردو نشستگاه كسى را ببرد كه به استخوان رسد .

پنجاه و دوم آنكه : كسى هردو پاى شخصى را ببرد تا مفصل ساق .

پنجاه و سوم آنكه : كسى انگشتان هردو دست شخصى را ببرد و كفها را بگذارد .

پنجاه و چهارم آنكه : كسى انگشتان هردو پاى كسى را ببرد و باقى را بگذارد .

پنجاه و پنجم آنكه : كسى هردو پايهاى كسى را تا زانو جدا كند .

پنجاه و ششم آنكه : كسى هردو زانوى كسى را ببرد تنها ، امّا اگر با ساقين ببرد در هردو يك خونبها دادن لازم است .

پنجاه و هفتم آنكه : كسى استخوان كون آدمىرا بشكند و سبب آن شود كه هميشه غايط از او آيد .

[ 1 ] مشهور علماء در عنّين ثلث ديه گفته‌اند . ( يزدى ) [ 2 ] و همچنين است اگر به غير دخول باشد . ( يزدى ) ( 1 ) شيخ طوسى ، مبسوط 7 : 148 . ابن ادريس ، سرائر 3 : 394 . علّامهء حلّى ، تحرير 5 : 596 و 597 . شهيد اوّل و ثانى ، لمعه : 281 و روضه 10 : 233 .