جامع عباسى ( با حواشي هشت فقيه واليمقام ) ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٥٦
فصل سوم در بيان حلال و حرام و مكروه بودن حيوانات
چهاردهم : مرغى كه او را نشانهء تير مىسازند تا آنكه مىميرد ، و همچنين حيوانى كه مجروحش سازند و بگذارند تا بميرد .
پانزدهم : ماهيى كه فلوس نداشته باشد چون جرى ، و ماهيى كه در آب مرده باشد .
و هرگاه ماهى مرده به ماهى زنده مشتبه شود [ 1 ] بعضى از مجتهدين برآنند كه آن را در آب اندازند كه برپشت افتد حرام است ، و اگر بر رو افتد حلال « 1 » .
شانزدهم : سنگ‌پشت .
هفدهم : خارپشت .
هجدهم : خرچنگ برّى و بحرى .
نوزدهم : حيوانى كه مسخ شده باشد چون ميمون و خرس و فيل و نحو اينها .
بيستم : گوشتى كه در زير سپرز بريان كنند ، زيرا كه آن گوشت حرام مىشود به‌شرط آنكه سپرز را شكافته باشند . و همچنين حرام مىشود اگر ماهى حلال و ماهى حرام را با هم بريان كنند به شرطى كه ماهى حرام بربالاى ماهى حلال باشد ، امّا اگر ماهى حلال بربالاى ماهى حرام باشد حرام نيست .
و تخم هرحيوانى تابع آن حيوان است . و اگر تخم حلال با حرام مشتبه شود هركدام كه هردوطرف او مختلف باشد حلال است ، و هر كدام كه متّفق باشد حرام است [ و آنچه فاسد شده باشد نيز حرام است . ] « 2 »
و امّا چهارده قسم مكروه :
اوّل : اسب .
دوم : خر .
[ 1 ] - اقوى حرمت آن است مطلقاً . ( يزدى ) ( 1 ) شيخ صدوق ، مقنع : 423 . شيخ مفيد ، مقنعه : 577 . يحيى بن‌سعيدحلّى ، جامع‌الشرايع : 386 . ( 2 ) اين مقدار در بعضى از نسخه‌ها نيست .