جامع عباسى ( با حواشي هشت فقيه واليمقام ) ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

امّا آن چهار امر كه در ركوع مكروه است :

چهارم آنكه : گردن را موازى پشت بكشد .

پنجم آنكه : نظر به ما بين دو قدم خود اندازد .

ششم آنكه : دو دست خود را از دو پهلوى خود دور دارد .

هفتم آنكه : دو كف خود را بر دو زانو بگذارد .

هشتم آنكه : انگشتان را از هم دور كند .

نهم آنكه : دست راست را برزانو پيش از دست چپ گذارد .

دهم آنكه : زن دو كف دست خود را بالاتر از زانو گذارد .

يازدهم : مكرّر گفتن « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِه » تا سه نوبت و پنج نوبت فاضل‌تر است ، و افضل از آن هفت نوبت است .

دوازدهم آنكه : قبل از گفتن « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيْمِ وَبِحَمْدِه » اين دعا بخواند : « اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَلَكَ اسْلَمْتُ وَبِكَ امَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَانْتَ رَبيْ ، خَشَعَ لَكَ سَمْعىْ وَبَصَرىْ وَشَعْريْ وَبَشَرِيْ وَلَحْميْ وَدَميْ وَمُخيْ وَعَصَبيْ وَعِظاميْ وَما اقَلَّتْهُ قَدَ مايَ غَيْرَ مُسْتَنْكِفٍ وَلا مُسْتَكْبِرٍ وَلا مُسْتَحْسِرٍ » .

سيزدهم : اگر پيشنماز باشد ذكر ركوع را بلند گويد .

چهاردهم : اگر مأموم باشد آهسته گويد [ 1 ] .

پانزدهم : اگر منفرد باشد ذكر را به‌طريق قراءت خواند در جهر و اخفات [ 2 ] .

شانزدهم : چون سر از ركوع بردارد بگويد : « سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهْ الْحَمْدُللَّهِ رَبِّ الْعالَميْنَ اهْلَ الْكِبْرِيآءِ وَالْعَظَمَةِ وَالْجُودِ وَالْجَبَرُوْتِ » .

امّا آن چهار امر كه در ركوع مكروه است :

امّا آن چهار امر كه در ركوع مكروه است :

اوّل : دستها را در وقت ركوع به دو پهلوى خود چسبانيدن [ 3 ] .

دوم : سر به زير افكندن بر وجهى كه سر و گردن موازى پشت نباشد .

[ 1 ] بلكه شنوانيدن مأموم ذكر را به امام مكروه است . ( خراسانى ) [ 2 ] بلكه مخيّر است بين جهر و اخفات ، چه در نماز جهرى ، چه اخفاتى . ( خراسانى ) [ 3 ] بلكه دو دست را از دو پهلو دور ساختن مستحبّ است ، چنانچه گذشت . ( خراسانى )