مقالات كنگره محقق اردبيلى ( مقالات ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٣
آيات الاحكام در قرآن
و تلاوت و حفظ سرسرى كلمات نورانى قرآن قناعت و بسنده كرده‌اند و بجاى تدبّر در معانى بلند و مفاهيم ژرف و انس واقعى با قرآن و به كار بستن رهنمودهاى فردى و اجتماعى آن در زندگى ، تنها به خواندن آن در مجالس و محافل مذهبى و حتى در گورستانها اكتفا كرده‌اند و با دور كردن قرآن از متن زندگى مسلمانان بدبختى و سيه‌روزى امّت اسلام را فراهم نمودند . و زمينه را براى گله‌مندى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از امّت وظيفه‌نشناس آماده ساخته‌اند چنان كه قرآن مىفرمايد : « وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً » ( فرقان آيه 30 ) و پيامبر فرمود : پروردگارا مردم من اين قرآن را كنار گذاشته‌اند .
سعدى مىگويد :
گر تو قرآن بدين نمط خوانى * ببرى رونق از مسلمانى
ولى شاگردان مكتب اهلبيت و قرآن عالمان راستين شيعه و سنى با توجه به نقش تعيين كننده اين كتاب مقدس و جامع در تعيين سرنوشت انسانها كه خود فرمود :
« وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ » و نيز « ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ » « 1 » . يعنى هيچ تر و خشكى نيست مگر اينكه در كتاب روشنگر ( قرآن - لوح محفوظ ) آمده است و ما چيزى را در اين كتاب فروگذار نكرديم ، بر اين باور اصرار مىورزند كه قرآن مىتواند در هر زمان و مكان نيازهاى مادى و معنوى ، جسمى و روحى ، فردى و اجتماعى ، دنيوى و اخروى انسان را برآورده سازد ، چنان كه امام على عليه السّلام در بصره در خطبه‌اى فرمود : « عليكم بكتاب اللّه فانّه الحبل المتين و النّور المبين و الشّفاء النّافع و الرىّ النّاقع و العصمة للمتمسّك و النّجاة للمتعلّق لا يعوجّ فيقام و لا يزيغ فيستعتب و لا تخلقه كثرة الرّدّ و ولوج السّمع من قال به صدق و من عمل به سبق ! »
( 1 ) . قرآن كريم ، سوره انعام ، آيات 59 و 39 .