مهر تابان ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٥

قصيدهء غرّاء علّامه دربارهء عشق به خدا

زبان عربى و زبان فارسى او زبان ثانوى است بوده باشد - بياوريم و بدعا و توجّهات آن فقيد توشه‌اى برگيريم

: همىگويم و گفته‌ام بارها * بود كيش من مهر دلدارها

پرستش به مستى است در كيش مِهر * برونند زين جرگه هشيارها

به شادىّ و آسايش و خواب و خور * ندارند كارى دل افكارها

بجز اشك چشم و بجز داغ دل * نباشد بدست گرفتارها

كشيدند در كوى دلدادگان * ميان دل و كامْ ديوارها

چه فرهادها مرده در كوهها * چه حلّاج‌ها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل و مهر يار * مگر توده‌هائى ز پندارها

ولى راد مردان و وارستگان * نيازند هرگز به مردارها

مَهين مِهر ورزان كه آزاده اند * بريزند از دام جان ، تارها

به خون خود آغشته و رفته اند * چه گل‌هاى رنگين به جوبارها

* * *

بهاران كه شاباش ريزد سپهر * بدامان گلشن ز رگبارها

كشد رخت سبزه به هامون و دشت * زَنَد بارگه گل به گلزارها

نگارش دهد گلبنِ جويبار * در آئينهء آبْ رخسارها

رود شاخ گل در بر نيلوفر * برقصد به صد ناز گلنارها

درد پردهء غنچه را بادِ بام * هَزار آورد نغز گفتارها

به آواى ناى و به آهنگ چنگ * خروشد ز سرو و سمن تارها

* * *

به ياد خَم ابروى گلرخان * بكش جام در بزم ميخوارها

گره را ز راز جهان باز كن * كه آسان كند باده دشوارها

جز افسون و افسانه نبود * جهان كه بستند چشم خشايارها