مهر تابان ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٢

عموميّت دعوت انبياى أولوا العزم براى تمام جهان

و مانند : فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً . « 1 »

و همچنين از روش رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم و دعوت تمام افراد بشر را بدين اسلام ، و نوشتن نامه براى مَلِك روم و ايران و حَبشه و سائر نقاط از هر طائفه و ملّت ، وضوح اين معنى كالشَّمسِ فى رابعةِ النَّهار است .

البتّه در قبال اين آيات ، آياتى ديگر هم هست كه موهِم اختصاص دعوت باشد ؛ مانند :

هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ . « 2 »

و مانند : وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ . « 3 »

و مانند : وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . « 4 »

و ليكن با نصوصيّت عموميّت دعوت رسول الله از آيات فوق ، إيهام اين آيات به اختصاص دعوت ، مردود است .

( 1 ) آيهء 41 ، از سورهء 4 : النّسآء : « پس چگونه است در وقتى كه ما از هر امّتى گواهى مىآوريم ، و اى پيغمبر ! تو را گواه بر آن گواهان قرار مىدهيم . » ( 2 ) صدر آيهء 2 ، از سورهء 62 : الجمعة : « اوست خدائى كه در ميان امّى ها ، فرستاده‌اى از خود آنها فرستاد تا آيات خدا را بر آنها تلاوت كند . » ( 3 ) آيهء 47 ، از سورهء 10 : يونس : « و از براى هر طائفه‌اى رسولى است ، چون رسول آنها بيايد ، در بين آنها به عدل حكم مىشود و آنها مورد ظلم و ستم واقع نخواهند شد . » ( 4 ) آيهء 4 ، از سورهء 14 : إبراهيم : « و هيچ پيغمبرى را نفرستاديم مگر با زبان قوم خودش ، براى آنكه روشن كند براى آنها ، پس خدا گمراه مىكند كسى را كه بخواهد و هدايت مىكند كسى را كه بخواهد ؛ و اوست عزيز و حكيم . »