مهر تابان ( طبع جديد ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

شفاعت اختصاص به مؤمنين مبتلا به معاصى كبيره دارد

عادى و عمومى انسان را مىكند ؛ نه اصل نفس ناطقه و روح قدسىّ را * * *

شفاعت اختصاص به مؤمنين مبتلا به معاصى كبيره دارد

شفاعت اختصاص به مؤمنين مبتلا به معاصى كبيره دارد

تلميذ : آيهء مباركهء وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ ، « 1 » دلالت بر ارتضاء مطلق دارد ؛ يعنى بايد تمام مراتب وجودى انسان حتّى ذات و سرّ او مورد رضايت قرار گيرد تا مورد شفاعت واقع شود ؛ و اين همان درجهء مقرَّبين و مخلَصين است

. علّامه : در اين صورت نيازى به شفاعت نيست ؛ بلكه مراد از ارتضاء ، ارتضاء در دين است و اطلاق آيه بايد در اين حدّ محدود گردد .

يعنى كسى كه دين و اعتقاد و منهج او پسنديده باشد ؛ در مقابل تقييد به ارتضاء در عمل كه البتّه مراد نيست ؛ زيرا كه شفاعت اختصاص به اهل معاصى دارد ، آن هم معاصى كبيره . چون كسى كه از كبائر اجتناب كند ، نفس اين اجتناب ، خود به خود مكفِّر از معاصى صغيرهء اوست ؛ و در اين صورت ديگر گناهى نيست تا به شفاعت از بين برود . و اين دو آيهء شريفهء :

إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ . « 2 »

« اگر شما از چيزهاى بزرگى كه از آن نهى شده‌ايد اجتناب ورزيد ! ما سيّئات شما را ناديده مىگيريم و از آن چشم مىپوشيم ! »

الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ . « 3 »

« آن كسانى كه احسان مىكنند كسانى هستند كه از گناهان كبيره و افعال

( 1 ) ذيل آيهء 28 ، از سورهء 21 : الانبيآء : « و فرشتگان شفاعت نمىكنند مگر نسبت به آن كسانى كه آنان مورد رضايت قرار گيرند ، و آنان از خشيت خداوند در هراس و دهشت باشند . » ( 2 ) صدر آيهء 31 ، از سورهء 4 : النّسآء ( 3 ) صدر آيهء 32 ، از سورهء 53 : النّجم