شرح نهاية الحكمة ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

ممكنات همه روابط و اضافاتند

مظهر چه و ظاهر كه و مُجلى چه و مُجلى * اول كه و آخر كه و حاضر كه و غائب

جلوتر كه رفتيم اگر در مسلك عرفانى ، مظهر را غير از ظاهر و مجلى را غير از مجلى دانستيم باز هم از توحيد صمدى قرآنى خروج كرده‌ايم .

اطوار شئونى است كه يك ذات نمايد * از ظاهر و از باطن و از طالع و غارب

معلوم مىشود به حكم توحيد صمدى قرآنى تمامى اسماء و صفات الهى به لحاظ ما مىباشد و الا او خودش ، خودش مىباشد .

ما چون آخريم او را اوّل و چون اوّليم او را آخر و چون ظاهريم او را باطن و چون باطنيم او را ظاهر و چون مريضيم او را شافى و چون مذنبيم او را غفور مىبينيم .

خلقت شده حاجب چه حجابى كه زِ واجب * رو تافتى اى بىخبر از واجب و حاجب

آن‌كس كه خلق را حجاب خلق مىبيند و با رو كردن به خلق از حق غافل مىشود ، نه از حقيقت واجب باخبر است نه از حقيقت حاجب وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ « 1 » كيست كه چشم را چنين و گوش را چنان آفريده است ؟ ! هُوَ الَّذِي يُصَوِّرُكُمْ فِي الْأَرْحامِ كَيْفَ يَشاءُ « 2 » .

پس چون خلقت خود را فراموش كرده ، حقيقت واجب را فراموش كرده است .

مطلوب تو آن است كه اندر طلب توست * او طالب و مطلوب و تو مطلوبى و طالب

( 1 ) . حشر / 20 . ( 2 ) . آل عمران / 7 .