منطق نوين ( مشتمل بر اللمعات المشرقيه في الفنون المنطقيه ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

( 22 )

عينيه باشد و وحدت عارض بر واحد نگرديده و تعدد صفت و موصوف اعتبارى صرف باشد و مقصود از عينيت آن نيست كه مفهوم شىء با مفهوم وحدت يكى باشد بلكه مقصود آنست كه تعيّن خارجى آن شىء با وحدت خارجى يكى باشد . و اين قسم از وحدت بر چيزهائى صادق است كه حيثيت ذاتى آنها عين وجود باشد و شيئيت ماهيتى در آنها منظور نگردد .

وحدت واجب الوجود و ساير وجودها با قطع نظر از جهت ماهيت آنها از اين قبيل است و تفاوت آنست كه همچنانكه وجودهاى ربطى ظل وجود واجبى هستند وحدت آنها نيز ظل وحدت واجب است .

بنابراين واجب الوجود واحد است بوحدت حقيقيه حقه اصليه و وجودهاى ديگر بوحدت حقيقيه حقه ظليه واحد هستند .

واحد حقيقى بوحدت حقهء غيرحقيقيه آنست كه وحدت عارض و زائد بر ذات باشد مانند وحدت ماهيات متشخصه و جزئيه كه همچنانكه وجود عارض و زائد بر آنها است وحدت نيز بر ماهيت آنها زائد و عارض است .

( 22 / 5 ) واحد حقيقى داراى اقسامى استكه به اين اسامى ناميده ميشوند :

1 - واحد جنسى .

2 - واحد نوعى يا فصلى .

3 - واحد مادى .

4 - واحد عددى يا شخصى .