مرآت الاكوان ( تحرير شرح هدايه ملا صدرا شيرازى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦١٤

فصل هشتم در بيان آنكه واجب الوجود را در هيچ مفهومى مشاركى نمىباشد

جهت است كه هر فعلى كه از خودش يا از بدنش صادر گردد همه را به خود نسبت مىدهد .

و چنان كه مىگويد : « أدركت » به همان نحو مىگويد : « جلست » ، و « تحرّكت » . و معلوم است كه هيچ يك از اين خواص در ميان علّت و معلول نمىتواند بود . اين قدر هست كه بدن موضوع تصرّفات نفس است ، و مىتوان گفت كه قواى حاصله در بدن از معلولات نفس است ، نه اينكه اجزاء بدن از معلولات او باشد .

پس معلوم شد كه نسبت نفس به بدن نسبت عليّت ايجابيّه نيست ، بلكه نسبتى ديگر است . و نسبت بارى به جميع اشياء نسبت قيّوميّت حقيقيّه است ، چنان كه مذكور شد ، و مثل نسبت ساير علل امكانيّه نيست ، چه جاى آنكه مثل نسبت نفس به بدن باشد ، و اللّه أعلم بحقائق الحال .