عرايس الجواهر ونفايس الأطايب ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

سخن در خاصيت پادزهر

چون پادزهر را به آب و روغن بر سنگ بزنند آبى سفيد ازو برون آيد همچون مثل شير .

بسايند و در شير كنند ، اگر بسته شود نيكو بود .

« * » و اگر پاره‌اى از وى سوده با روغن زيت بر سر ميلى كنند و در ميان خون بسته نهند در حال بگدازد .

و اگر برابر آفتاب نهند عرقى از وى روان شود .

بر موضع زخم گزيدن جانوران زيان‌كار و ريشهاى كهنه نافع بود .

اسهال باز دارد و دل را قوّت دهد ، و اين آزموده است .

و هرك را زهر داده باشند يا جانورى مضرّ گزيده چون به وزن دانگى پادزهر سوده بدهند زهر به عرق و چرك ازو برون آيد .

و با روغن زيت سوده مر مار گزيده و كژدم كفيده « 1 » را به كند .

و اگر پاره‌اى از آن بياشامند وقتى كى در آفتاب نهاده باشد تب گرم را زايل كند .

و هرك عرق او را بمكد درد چشم را سود دارد .

( 1 ) - اصل چنين است ظاهرا به جاى گزيده . * - ازينجا تا دو سطر بعد در حاشيه تحرير شده است .