مقدمة الأدب ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤
[ اسْتَطَفَّ ]
بالهام خواست از خداى صبر را 5 در دل افكند خواست از خداى صبر
[ اسْتَلْأَمَ ]
[ اسْتَلْأَمَ ]
اسْتَلْأَمَ زره پوشيد
ن
ن
[ اسْتَأْذَنَ ]
[ اسْتَأْذَنَ ]
اسْتَأْذَنَهُ فى الأَمْرِ دستورى خواست ازو در كار و اسْتَأْذَنَ عَلَى الأَمير دستورى خواست بدر آمدن بر امير
[ اسْتَأْمَنَ ]
[ اسْتَأْمَنَ ]
اسْتَأْمَنَهُ زنهار خواست ازو 6 طلَب منه الأَمان 6
[ اسْتَبْطَنَ ]
[ اسْتَبْطَنَ ]
اسْتَبْطَنَ الشَّىْءَ دخَل بَطْنَه أَوْ عرَف باطِنَه
[ اسْتَحْسَنَ ]
[ اسْتَحْسَنَ ]
اسْتَحْسَنَهُ نيك شمرد او را 5 خوب ديد او را ، نيك نمود او را 6 عدَّه حسنًا
[ اسْتَخْشَنَ ]
[ اسْتَخْشَنَ ]
اسْتَخْشَنَهُ خشن نمود او را 7 درشت شمرد او را
ه
ه
[ اسْتَقْنَزَ ]
[ اسْتَقْنَزَ ]
اسْتَقْنَزَهَ مِنَ البَوْلِ پاكى كرد از بول 7 نكاه داشت خود را از بول
المضاعف
المضاعف
، ، ،
ب
ب
[ اسْتَتَبَّ ]
[ اسْتَتَبَّ ]
اسْتَتَبَّ الأَمْرُ راست شد كار 6 استقام
[ اسْتَحَبَّ ]
[ اسْتَحَبَّ ]
اسْتَحَبَّهُ عَلَيْهِ بركزيد او را برو 7 بركزيد او را يا دوست داشت بر وى
[ اسْتَطَبَّ ]
[ اسْتَطَبَّ ]
اسْتَطَبَّ لِوَجَعِهِ علاج خواست دردِ خود را
ث
ث
[ اسْتَحَثَّ ]
[ اسْتَحَثَّ ]
اسْتَحَثَّهُ برانكيخت او را
د
د
[ اسْتَبَدَّ ]
[ اسْتَبَدَّ ]
اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ تنها شد براى خود 6 تفرَّد 7 يكانه شد براى خود
[ اسْتَجَدَّ ]
[ اسْتَجَدَّ ]
اسْتَجَدَّ الشَّىْءَ نو كرد چيز را و اسْتَجَدَّ بِنَفْسِهِ خود نو شد
[ اسْتَحَدَّ ]
[ اسْتَحَدَّ ]
اسْتَحَدَّ موى زهار بسِتُرْد
[ اسْتَرَدَّ ]
[ اسْتَرَدَّ ]
اسْتَرَدَّ الشَّىْءَ و از ستد چيز را 7 باز كردانيدن خواست چيز را 6
[ اسْتَعَدَّ ]
[ اسْتَعَدَّ ]
اسْتَعَدَّ لِلْأَمْرِ تَهَيَّأَ لَهُ
[ اسْتَمَدَّ ]
[ اسْتَمَدَّ ]
اسْتَمَدَّهُ مَدَد طلبيد ازو 5 يارى خواست و اسْتَمَدَّ مِنَ الدَّوَاةِ مداد كشيد از دوات 7 مداد برداشت از دواه براى نوشتن
ذ
ذ
[ اسْتَلَذَّ ]
[ اسْتَلَذَّ ]
اسْتَلَذَّهُ بامزه يافت او را
ر
ر
[ اسْتَحَرَّ ]
[ اسْتَحَرَّ ]
اسْتَحَرَّ القَتْلُ حرَّ أي اشتدَّ
[ اسْتَدَرَّ ]
[ اسْتَدَرَّ ]
اسْتَدَرَّتِ الرِّيحُ السَّحَابَ روان كرد باد ابرها را 5 باد باران بيرون آورد از ابر 6 استحلبَتْه
[ اسْتَسَرَّ ]
[ اسْتَسَرَّ ]
اسْتَسَرَّ القَمَرُ پوشيده شد ماه 6 خَفِيَ 7 پنهان شد
[ اسْتَقَرَّ ]
[ اسْتَقَرَّ ]
اسْتَقَرَّ فى المَكَانِ آرام كرفت در جاى
[ اسْتَمَرَّ ]
[ اسْتَمَرَّ ]
اسْتَمَرَّ مَريرُهُ محكم شد قوَّت او 6 استحكم عزمُه 7 استوار شد قوّت او 6 و المَرِيرُ و المَرِيرَةُ العَزيمَة و المَرِيرُ من الحِبَال ما لَطُفَ و طالَ و اشتدَّ كذا فى الصحاح و المَرِيرُ و المِرَّةُ القُوَّة
ز
ز
[ اسْتَفَزَّ ]
[ اسْتَفَزَّ ]
اسْتَفَزَّهُ الخَوْفُ بىآرام كرد او را خوف 6 اسْتَخَفَّهُ 7 سبكسار كرد او را ترس
ش
ش
[ اسْتَغَشَّ ]
[ اسْتَغَشَّ ]
اسْتَغَشَّهُ خاين داشت او را 7 ناراستى كننده شمرد او را
ص
ص
[ اسْتَخَصَّ ]
[ اسْتَخَصَّ ]
اسْتَخَصَّهُ لِنَفْسِهِ خاصّ كرد او را از بهر خود 6
ض
ض
[ اسْتَقَضَّ ]
[ اسْتَقَضَّ ]
اسْتَقَضَّ مَضْجَعَهُ وجَده خَشِنًا
ط
ط
[ اسْتَحَطَّ ]
[ اسْتَحَطَّ ]
اسْتَحَطَّ مِنْ ثَمَنِ السِّلْعَةِ كم كردن خواست از بهاء كاله 7 محابا خواست
ف
ف
[ اسْتَخَفَّ ]
[ اسْتَخَفَّ ]
اسْتَخَفَّ الشَّىْءَ سبك داشت چيز را 6 أخذه خفيفًا و اسْتَخَفَّ بالرَّجُلِ خور داشت مرد را 4 استخفاف كرد بيازرد مرد را 6 استهانَ به و اسْتَخَفَّهُ الخَوْفُ بىآرام كرد او را ترس 7 از جاى ببردش 6 و قوله تعالى فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ أي طلَب منهم الخِفَّة فى الطاعةِ
[ اسْتَدَفَّ ]
[ اسْتَدَفَّ ]
اسْتَدَفَّ الشَّىْءُ تهيَّأ و تسهَّل ،
[ اسْتَشَفَّ ]
[ اسْتَشَفَّ ]
اسْتَشْفَفْتُ مَا وَرَاءَهُ أَبْصَرْتُه ،
[ اسْتَطَفَّ ]
[ اسْتَطَفَّ ]
خُذْ ما طَفَّ لَكَ و اسْتَطَفَّ أي ارْتفع و أمكن لك