ترجمه استناد نهج البلاغه ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

102 - كلام دويست و بيست و سوم : در مدح عمر . . .

المبرد ( الكامل ، ج 1 ، ص 126 )

، ابن عبد ربه ( العقد الفريد ، ج 2 ، ص 279 )

بيهقى ( المحاسن و المساوى ، ج 2 ، ص 53 ) با اندك اختلافى در كلمات .

99 - كلام دويست و شانزدهم : پس از تلاوت سورهء الهيكم التكاثر فرمودند :

« ياله مراما ما ابعده و زورا ما اغفله و خطرا ما افظعه » ( 1 )

إلخ ( ج 2 ، ص 230 ) .

على بن محمد واسطى ( عيون الحكم و المواعظ )

، مجلسى در ( بحار الانوار ، ج 2 ، ص 13 ) .

100 - كلام دويست و نوزدهم : [ امام از ستم بيزارى مى جويد ] .

و اللّه لان ابيت على حسك السعدان مسهدا ، و اجر فى الاغلال مصفدا ، احب الى من ان القى اللّه و رسوله يوم القيامة ظالما لبعض العباد و غاصبا لشيء من الحطام ( 2 )

إلخ ( ج 2 ، ص 243 ) .

شيخ صدوق در ( امالى مجلس 90 ) .

101 - خطبهء دويست و بيست و يكم : [ در نفرت از دنيا ] .

و اعلموا عباد اللّه انكم و ما أنتم فيه من هذه الدنيا على سبيل من قد مضى قبلكم ( 3 )

إلخ ( ج 2 ، ص 246 ) .

على بن محمد واسطى در ( عيون الحكم )

، بحار الانوار ، ج 17 ، ص 114 )

102 - كلام دويست و بيست و سوم : در مدح عمر . . .

« للهّ بلاء فلان ، فقد قوم الاود و داوى العمد » ( 4 )

إلخ ( ج 2 ، ص 249 ) .

طبرى در كتاب ( تاريخ الرسل و الملوك ، ج 5 ، ص 28 ) به اسناد خويش به نقل از مغيرة بن شعبه . . . گويد : چون عمر درگذشت دختر ابو حثمه بر وى گريست و

( 1 ) شگفتا كه چه مطلوب دور ( دست نارسيدنى است چه ديدار كنندگان غافلى و چه كار گستاخانهء رسوايى خيزى .

( 2 ) به خدا سوگند كه اگر شب را بر خار سعدان بيدار بگذرانم ، يا مرا در غلها و زنجيرهاى بسته بكشانند ، بيشتر دوست مى دارم تا خدا و رسول او را روز قيامت ، حالى كه به بعضى از بندگان ستم كرده باشم و چيزى از مال دنيا را غصب كرده باشم ، ديدار نمايم .

( 3 ) اى بندگان خدا ، بدانيد كه شما و آنچه از اين دنيا در آن مى باشيد ، در راه كسانى هستيد كه پيش از شما بوده‌اند

( 4 ) آنچه كرد براى خدا بود ، كجى را راست كرد و بيمارى را درمان . . .