تجريد شرح نمط هفتم از كتاب الاشارات و التنبيهات شيخ الرئيس ابن سينا ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٢

اشعار

اشعار

اشعار

آدمى زاده طرفه معجونى است * كز فرشته سرشته و ز حيوان 355 ( 2 بيت )

آن‌چه از دريا به دريا مىرود * از همان‌جا كآمد آن‌جا مىرود 45

آن‌چه تغيّر نپذيرد تويى * آن‌چه نمرده است و نميرد تويى 99 ، 284

آن حكيمى گفت : ديدم هم تكى * در بيابان زاغ را با لك‌لكى 181 ( 3 بيت )

آن‌كس كه نداند و نداند كه نداند * در جهل مركّب ابد الدهر بماند 364 ( 3 بيت )

آن‌كه عالم مست گفتش آمدى * كلّمينى يا حميرا مىزدى 159 ( 2 بيت )

آنكه هفت اقليم عالم را نهاد * هركسى را آن‌چه مىبايست داد 325

از پاى تا سرت همه نور خدا شود * گر در ره خداى تو بىپاوسر شوى 162

از جمادى مردم و نامى شدم * وز نما مردم ، به حيوان سر زدم 41 ( 6 بيت )

از مكافات عمل غافل مشو * گندم از گندم برويد جو ز جو 406

اگر آن ترك شيرازى به دست آرد دل ما را * به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را 351