سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٦

م - رباعيات - يك‌صد و هشتاد و دو رباعى

170

كرديم دلا پيروى نفس بسى * از خويش نپرداخته هرگز به كسى

احوال جهانيان تفحص كردم * بر خويشتن اين ظلم نكرده‌ست كسى

171

اى لعل لبت پسته خندان كسى * وى نخل قدت سرو خرامان كسى

من بىتو چگونه زنده مانم نفسى * اى يار كسى عمر كسى جان كسى

172

در ده مى لعل مشك‌بو اى ساقى * تا بازرهم ز گفتگو اى ساقى

يك كوزهء مى بده از آن پيش كه چرخ * خاك من و تو كند سبو اى ساقى

173

گل گفت اگر دستگهى داشتمى * بگريختمى اگر رهى داشتمى

با بىگنهى مرا چنين مىسوزند * اى واى به من گر گنهى داشتمى

174

با شاهد شوخ و شنگ و با بربط و نى * كنجى و فراغتى و يك شيشهء مى

چون گرم شود ز باده ما را رگ و پى * منت نبريم يك جواز حاتم طى

175

آنى كه دواى درد صد غم بكنى * اصلاح پريشانى عالم بكنى

پيوسته كنى تو فكر كار همه‌كس * وقتست كه فكر كار منهم بكنى

176

گفتم به گل زرد كه همرنگ منى * پيوسته مقيم اين دل تنگ منى

من عاشق آن‌كسم كه هم بوى تو شد * تو عاشق كيستى كه همرنگ منى

177

گفتم كه مگر سرو خرامان منى * يا مونس اين دل پريشان منى

من با تو گمان دوستى مىبردم * كى دانستم كه دشمن جان منى

178

از عاجزى و سليمى و مسكينى * وز كبر و بزرگوارى و خود بينى

بر آتش اگر نشانيم بنشينم * بر اسب اگر نشانمت ننشينى

179

گفتم كه چه خالست بدان شيرينى * گفتا تو سليم و ساده و مسكينى

بر آئينهء چهرهء من خالى نيست * تو مردم چشم خود در آن مىبينى

180

گر همچو من افتادهء اين دام شوى * اى بس كه خراب باده و جام شوى

ما عاشق و رند و مست و عالم‌سوزيم * با ما منشين و گرنه بدنام شوى